امکان سنجی توافقی سازی حضانت از منظر فقه و نظام حقوقی ایران
نویسندگان
1
2
3 دانشگاه علوم پزشکی شیراز
doi
چکیده
ملاک دادگاه برای سپردن فرزند به یکی از والدین داشتن تمکن مالی و تعهد تأمین منافع فرزند است پس والدین در طلاق توافقی میتوانند در مورد برعهده گرفتن مسئولیتهای فرزند خود توافق کنند و حضانت دائمی فرزند را به یکی از والدین بسپارند. گاه زن با بخشیدن مهریه خود حضانت دائم فرزند را بر عهده میگیرد و گاه ناتوانی مالی پدر موجب این حضانت میشود. اگر پدر یا مادر حضانت دائمی را بر عهده گیرند اما نتوانند به هر دلیلی حقوق فرزند خود را رعایت کنند، والد دیگر میتواند در مورد حقوق فرزندش به دادگاه شکایت کند و با ارائه مدارک قانونی تقاضای حضانت فرزند خود کند. سن حضانت برای دختر ۹ سال و برای پسر ۱۵ سال است و بعد از این سن کودک، خود میتواند تعین کند که میخواهد با پدر خود زندگی کند یا مادر. در واقع کودکان در این سن از حضانت خارج میشوند. در توافق بر حضانت فرضیه بر بعد از سن 7 سالگی تعلق میگیرد و اگر این فرضیه پذیرفته نشود، عملاً فایده توافق بر حضانت از بین میرود چه اینکه تا سن ذکر شده، حکم قانون مترتب است و توافق بر حکم قانون فایده ای در بر ندارد. همچنین در لقاح مصنوعی، توافق بر حضانت تنها در فرضی است که اسپرم از از بیگانه نباشد و الاً در اسپرم بیگانه اگر در رحم زن باشد، توافق بر حضانت طفل طبیعی دیگری معنی ندارد و در تلقیح آزمایشگاهی و مصنوعی، توافق بر حضانت زمانی است که اسپرم بیگانه، هویتش فرد بیگانه مشخص نباشد و فرض اولیه حضانت برای زن است و در صورت توافق حضانت بدون تصریح مدت، ظهور در دائمی بودن دارد.
