تاثیر آموزش مهارتهای مثبتاندیشی بر خوشبینی و اشتیاق تحصیلی دانشآموزان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران.
2 دانشیار، گروه علوم تربیتی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران.
3 استادیار، گروه علوم تربیتی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
doi
10.22111/jeps.2024.50186.5856چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارتهای مثبتاندیشی بر خوشبینی تحصیلی و اشتیاق تحصیلی دانشآموزان ابتدایی شهر اردبیل انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیشآزمون-پسآزمون با گروه گواه و پیگیری 3 ماهه بود. جامعهی آماری پژوهش شامل تمامی دانشآموزان دختر دوره دوم ابتدایی (4945 نفر) شهر اردبیل در سال تحصیلی 1402-1403 بودند که از میان آنها با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای 60 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند و در دو گروه 30 نفره (30 نفر گروه آزمایش و 30 نفر گروه گواه) به صورت تصادفی جایگزین شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای خوشبینی تحصیلی اسچنن موران و همکاران (2013) و اشتیاق تحصیلی وانگ و همکاران (2011) استفاده شد. برای تحلیل دادهها از آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر در نرم افزار SPSS.24 استفاده شد. یافتهها نشان داد که آموزش مهارتهای مثبتاندیشی منجر به افزایش خوشبینی تحصیلی در دانشآموزان ابتدایی شود (01/0>p)؛ همچنین آموزش مثبتاندیشی در ارتقای اشتیاق تحصیلی دانش آموزان ابتدایی موثر بود و نتایج این تاثیر در بازه زمانی 3 ماهه نیز پایدار بود (01/0>p). باتوجه به نتایج مطالعه حاضر، آموزش مهارت مثبت اندیشی میتواند به عنوان یک برنامه پیشگیرانه برای دانشآموزانی که در زمینه تحصیلی و هیجانی دچار مشکل و نقص هستند یا در قالب یک برنامه مداخلهای برای کاهش آسیب در کودکان و نوجوانان، به ویژه توسط درمانگران و مشاوران مدنظر قرار گیرد.