گستره بدعت و ملاک تشخیص آن: مطالعهای تطبیقی بر تفاسیر قرآنی و روایی علمای اهل تسنن و تشیع
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
2
3 دانشگاه علوم پزشکی مشهد
doi
چکیده
یکی از آسیبهای مهمی که اسلام مانند دیگر ادیان الهی با آن مواجه بوده جریانهای بدعتگذار است. از این رو در آیات و روایات مکررا و به وضوح بدعت مذموم دانسته شده و بدعتگذاران مورد نکوهش و شماتت قرار گرفتهاند. اگرچه عالمان اسلامی بدعت را به «ادخال ما لیس من الدین فی الدین» معنا کردهاند اما اتفاق نظری در مورد ملاکهای بدعت بین ایشان وجود ندارد. اغلب علمای امامیه نسبت دادن امری به دین بدون وجود مستند شرعی را بدعت دانستهاند ولی گروهی از اهل سنت هر آنچه را که بعد از سه قرن ابتدایی اسلام حادث شده است را بدعت شمردهاند. از این رو معیار تشیع در این خصوص کیفی و معیار اهل سنت کمی (زمان) میباشد. این رویه در بازشناسی سنت از بدعت به اختلاف آرای علمای اسلامی در زمینه گستره بدعت و مصادیق آن میانجامد. از منظر کسانی که امور حادثه بعد از سه قرن نخستین را بدعت میدانند، دامنه بدعت بسیار وسیع و گسترده است ولی بنا به دیدگاه گروهی که با استفاده از ادله عام، مسائل نوپدید را واجد مستند شرعی تلقی میکنند گستره بدعت محدود میباشد. در این نوشتار ضمن تبیین مفهوم بدعت برخی از معیارها، ادله و مصادیق آن مورد بازخوانی تحلیلی و تطبیقی قرار گرفته است.