اثربخشی طرحواره درمانی و روانشناسی مثبت بر احیای مجدد جذابیت زوجین، خودشفقتی و قدردانی در بین زوجین درگیر
نویسندگان
1 گروه روانشناسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران.
2 گروه روانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران.(نویسنده مسئول)
3 گروه روانشناسی عمومی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاداسلامی، تنکابن، ایران.
doi
10.22038/mjms.2022.64440.3787چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش طرحواره درمانی و روانشناسی مثبت بر احیای مجددجذابیت زوجین، خودشفقتی و قدردانی در بین زوجین دارای مشکلات زناشویی بود. این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی، با طرح آزمون- پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش، شامل زوجین دارای مشکلات زناشویی شهر تهران که در سال 1400 به مراکز مشاوره تهران مراجعه کرده بودند (184 زوج) که از میان آنها 30 زوج به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه جذابیت فیزیکی کارانداشو و همکاران (2020)، پرسشنامه خودشفتقی نف (2003) و پرسشنامه قدردانی مک کلایف (2002) بود در تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کواریانس تک متغیره و چندمتغیره استفاده شد. یافته ها نشان دادند که هر دو روش مداخلهای میتوانند در بهبود جذابیت، خودشفقتی و قدردانی زوجین دارای مشکلات زناشویی مؤثر واقع گردند.
