تأمّلی بر جایگاه سرمایه اجتماعی در فقه امامیه و آموزههای اسلامی
نویسندگان
1
2
3 دانشگاه آزاد اسلامی
doi
چکیده
به نظر جامعهشناسان در ابتدای تشکیل هر نظام اجتماعی، روابط متقابل افراد با یکدیگر و روند آن در تشکیل و استمرار حیات اجتماعی جامعه تأثیرگذار است. این روابط متقابل و کیفیت آن که امروزه تحت عنوان «سرمایه اجتماعی» مورد مطالعه قرار میگیرند، در دهههای اخیر توجّه گسترده صاحبنظران در حوزههای مختلف سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی را به خود جلب نموده است. علیرغم اینکه سرمایه اجتماعی مفهومی نوین در ساحت علوم انسانی و اجتماعی است، لیکن به نظر میرسد که میتوان با مرور موشکافانه قواعد فقهیِ موجود در فقه امامیه و بهطور کلّی آموزههای اسلامی، سویههایی قابل توجّه از جایگاه سرمایه اجتماعی در آنها را بازشناخت. پژوهش پیش روی با همین هدف و ضمن اتّخاذ روش توصیفی - تحلیلی، مبادرت به بازشناسی و تأمّل در جایگاه مقوله سرمایه اجتماعی در فقه امامیه و آموزههای اسلامی نموده است. یافتههای پژوهش، حاکی از آن است که قواعد فقهی و آموزههایی همچون اخوت اسلامی، فرهنگ ایثار، وقف، قاعده لاضرر، قاعده نفی عسر و حرج، حرمت اعانه بر اثم، حرمت ربا و تجویز قرض الحسنه از مهمترین جلوههای توجّه قانونگذار اسلامی به مقوله سرمایه اجتماعی و لزوم محافظت از آن میباشند.