ارزیابی روند تغییرات پوشش زمین در نوار ساحلی عسلویه - شیرینو با استفاده از مدل LCM
نویسندگان
1 گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 گروه جغرافیای طبیعی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22126/ges.2020.5360.2243چکیده
روند افزایشی جمعیّت، توسعة نواحی سکونتگاهی و همچنین کاربریهای انسانساخت، سبب تغییرات پوشش زمین میشود. در این میان، خطوط ساحلی درمقابل تغییرات پوشش زمین حسّاسیت بیشتری دارند؛ بههمین دلیل، در پژوهش حاضر روند تغییرات پوشش زمین در جنوب شرقی استان بوشهر از شهر عسلویه تا روستای شیرینو ارزیابی شده است. در نوشتار پیش رو بهمنظور ارزیابی روند تغییرات پوشش زمین از تصاویر ماهوارهای لندست مربوط به سالهای ۱۹۹۰، ۲۰۰۰، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۹ و مدل LCM استفاده شده است. روش کار به این صورت است که ابتدا نقشههای پوشش زمین تهیه شده و سپس روند تغییرات پوشش زمین به کاربری نواحی انسانساخت و همچنین روند تغییرات خطّ ساحلی ارزیابی شده است. ارزیابی تغییرات صورتگرفته بیانگر این است در طی سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۹ تحت تأثیر توسعة فعّالیّتهای اقتصادی و بهموازات آن توسعة نواحی سکونتگاهی، پالایشگاهها و همچنین سایر تأسیسات مربوط به شرکت نفت، کاربری نواحی انسانساخت با تغییرات قابل توجّهی روبهرو شده است. با توجّه به موقعیّت محدودة مطالعاتی و نوع کاربری انسانساخت (پالایشگاهها و سایر تأسیسات و زیرساختهای مربوط به شرکت نفت)، روند تغییرات این کاربری بیشتر بهسمت نوار ساحلی بوده است و همین امر سبب شده تا در طی این دورة ۲۹ ساله، ۲/۱۱ کیلومتر مربع از دریا به خشکی تبدیل شود؛ همچنین با توجّه به توسعة فعّالیّتهای اقتصادی و فراهمآمدن شرایط شغلی، نواحی سکونتگاهی در شهر عسلویه و نخل با رشد قابل توجّهی روبهرو شده است و عوامل انسانی بیشتر سبب تغییر ماسهزارها به کاربری نواحی انسانساخت شده است.