کاربرد الیسیتورهای نانویی برای تولید آلوئین در سوسپانسیون سلولی گیاه آلوئهورا (Aloe vera L.)
نویسندگان
1 استاد، گروه زراعت و اصلاح نباتات، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه بیوتکنولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
3 استادیار، گروه بیوتکنولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری، گروه زراعت و اصلاح نباتات، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران، کرج، ایران
doi
10.22092/ijmapr.2016.106560چکیده
نانوذرات به علت داشتن ویژگیهای انحصاری بیولوژیکی و فیزیکوشیمیایی، ورود گستردهای به دنیای بیولوژی و کشاورزی داشتهاند. نانوذرات نقره (Nano-Ag) در حال حاضر بالاترین سطح استفاده در نانوتکنولوژی را به خود اختصاص دادهاست. نانوذره دیاکسیدتیتانیوم (Nano-TiO2) بهعنوان یکی از نانوبلورهای نیمههادی اکسیدفلزی، جایگاه ویژهای در جهان صنعتی امروز یافته است. در این مطالعه از این دو نانوذره ارزشمند در کشت سلولی آلوئهورا استفاده شد. دستورزی محیطهای کشت سلولی با استفاده از الیسیتورهای غیرزیستی یکی از راهکارهای مهم برای افزایش تولید متابولیتهای ثانویه ارزشمند است. آلوئین بهعنوان مهمترین متابولیت ثانویه موجود در آلوئهورا یک ترکیب آنتراکینونی بوده که دارای خواص ضدمالاریایی، ضدقارچی، ضدباکتریایی و ضدویروسی میباشد. با توجه به کاربردهای فراوان این ماده در صنایع مختلف در این تحقیق از نانوالیسیتورها بهمنظور افزایش آلوئین در کشت سوسپانسیون سلولی آلوئهورا استفاده شد و نتایج آن در پنج بازه زمانی مختلف توسط دستگاه کروماتوگرافی مایع با کارکرد عالی (HPLC) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که نانو نقره طی 48 ساعت پس از اعمال تیمار باعث افزایش آلوئین به میزان 7/43% شده، سپس این میزان تا رسیدن به سطح کنترل کاهش یافت. نانو دیاکسیدتیتانیوم نیز در 48 ساعت اولیه موجب افزایش میزان آلوئین به میزان 6/11% شده اما پس از آن میزان تولید آلوئین کاهش یافت، بهطوری که در 168 ساعت پس از اعمال تیمار به میزان 8/8% نسبت به کنترل کاهش نشان داد. با توجه به نتایج حاصل میتوان گفت که وجود نانوالیسیتورها میتواند بر تنظیم مسیر تولیدی آلوئین در گیاه آلوئهورا مؤثر باشد.