تأثیر آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری بر سرزندگی تحصیلی و امید ‌تحصیلی در دانش‌آموزان تیزهوش کم‌پیشرفت

نویسندگان

1 دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

2 روانشناسی و اموزش کودکان استثنایی.داشگاه اصفهان

3 دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

doi
10.22111/jeps.2024.42830.5108
چکیده

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر مداخلات مبتنی بر خودتعیین‌گری بر سرزندگی تحصیلی و امید ‌تحصیلی در دانش‌آموزان تیزهوش کم‌پیشرفت است. این مطالعه، یک پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه مورد بررسی پژوهش حاضر شامل دانش‌آموزان تیزهوش کم‌پیشرفت شهرستان شاهرود بودند. نمونه پژوهش شامل 30 دانش‌آموز تیزهوش کم‌پیشرفت بود که به شیوه نمونه‌گیری قضاوتی انتخاب و به طور تصادفی و مساوی، در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) گمارش شدند. گروه آزمایش در برنامه‌ی آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری که در 8 جلسه 50 دقیقه‌ای (یک جلسه در هفته) اجرا شد، شرکت کرد، در حالیکه گروه گواه در این برنامه شرکت نکرد. آزمودنی‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ی سرزندگی تحصیلی (1391) و پرسشنامه‌ی امید ‌تحصیلی (2001) مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تحلیل شدند. نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری بر سرزندگی تحصیلی و امید تحصیلی دانش‌آموزان تیزهوش کم‌پیشرفت اثر مثبت و معناداری داشت (05/0>P). از یافته‌‌های این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت آموزش مهارت‌های خودتعیین‌گری بر سرزندگی و امید ‌تحصیلی دانش‌آموزان تیزهوش کم‌پیشرفت تأثیر دارد. لذا، می‌توان از این روش در برنامۀ آموزشی و توان‌بخشی این گروه از کودکان بهره برد.