ارزیابی بهرهوری آب در تولید چای در مناطق چایکاری استان گیلان
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی واحد لاهیجان
2 مرکز تحقیقات چای کشور
3 مرکز تحقیقات چای کشور
doi
10.22067/jag.v7i2.30225چکیده
یکی از عوامل اصلی در استفاده بهینه از آب برای تولید محصولات کشاورزی، بهره وری آب است. در این پژوهش میزان بهرهوری آب در شش باغ چای فاریاب و سه باغ دیم (بدون آبیاری) در شرایط مدیریت کشاورز طی دوره رشد سالهای 1388 و 1389 ارزیابی شد. میزان عملکرد هر باغ در برداشتهای متوالی، اندازهگیری و پایش رطوبت خاک به روش وزنی و با استفاده از معادله بیلان آب در دوره رشد انجام گرفت. حجم آب ورودی به سیستم آبیاری و حجم آب رسیده به سطح زمین نیز اندازهگیری شد. میانگین عملکرد چای ساختهشده در باغهای تحت آبیاری و دیم به ترتیب برابر 2843 و 1095 کیلوگرم در هکتار به دست آمد. میانگین بهرهوری آب ناخالص (آبیاری ناخالص و بارندگی موثر) و بهرهوری آب آبیاری ناخالص در باغهای آبیاریشده بهترتیب برابر 39/4 و 55/4 کیلوگرم چای ساختهشده در هکتار به ازای هر میلیمتر آب مصرفی و میانگین بهرهوری آب (تبخیرـتعرق واقعی) و بهرهوری آب آبیاری واقعی بهترتیب برابر 18/5 و 61/6 کیلوگرم چای در هکتار به ازای هر میلیمتر آب مصرفی بهدست آمد. میانگین بهرهوری آب در باغهای دیم برابر 4/3 کیلوگرم چای ساختهشده در هکتار به ازای هر میلیمتر بارندگی موثر بود. از مهمترین عوامل موثر بر کاهش بهرهوری آب در وضعیت فعلی باغهای چای میتوان به مدیریت داشت و برداشت (برگچینی غیر استاندارد و با فواصل طولانی) نامناسب و مسائل اقتصادی اشاره نمود. علاوه براین، بهرهبرداری و نگهداری نامناسب و قدیمی بودن سیستمهای آبیاری و برنامهریزی آبیاری غیر اصولی در باغهای چای تحت آبیاری نیز بر کاهش مقادیر این شاخص بسیار موثر بوده است. مقایسه نتایج این پژوهش با مقادیر عملکرد و بهرهوری آب در شرایط مصرف بهینه آب و کود در تحقیقات گذشته نشان میدهد که با اجرای روشها و مدیریت آبیاری مناسب و اعمال تدابیر داشت و برداشت اصولی میتوان بهرهوری آب را در باغهای چای ارتقاء داد.