طبیعیگرایی و فرافلسفهٔ زمان
نویسندگان
1 گروه مطالعات علم، موسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران
doi
10.48308/kj.2025.240443.1329چکیده
در دهههای اخیر، متامتافیزیک به عرصهای مهم برای بررسی روششناسی و موضوع متافیزیک در سنت تحلیلی تبدیل شده است. رویکردهای طبیعیگرایانه تلاش میکنند متافیزیک را با علوم طبیعی همسو سازند. در مقابل، شماری از فیلسوفان چون جاناتان لو از استقلال متافیزیک دفاع میکنند و آن را پژوهشی عقلانی و پیشینی در باب امکانهای متافیزیکی مینگرند، بهطوریکه مساهمت علم در این میان، بهتعبیری، در تعیین مصادیق صادقِ این امکانها خواهد بود. در حوزهٔ فلسفهٔ زمان، علیرغم ارجاعات پراکنده به این حوزه، معدود آثاری چون اثر اخیر هتر دایک بهطور مستقیم به طبیعیسازی متافیزیک زمان میپردازند. این مقاله از رویکردی غیرطبیعیگرایانه به متافیزیک زمان دفاع میکند و ضمن بررسی امکانهای مختلفِ تعامل علم و متافیزیک، سه رویکرد اصلی طبیعیگرایانه را مدنظر قرار میدهد: الف) متافیزیک بهمثابه نظریهای برگرفته از علم، ب) متافیزیک در خدمت علم، و ج) رویکرد میانهروانه با پذیرش استقلال نسبی متافیزیک. در این مقاله کوشش بر آن است که نشان داده شود این رویکردها در مواجهه با متافیزیک زمان با چالشهایی روبهرو هستند و در نهایت، ناتوان از کنار گذاشتن یا فاصله گرفتن از تلقیِ لویی متافیزیک بهعنوان علمِ امر ممکناند.