اثربخشی آموزش شفقت به خود بر امیدواری به روابط سازنده در مادران دارای کودکان استثنایی
نویسندگان
1 ستاد تمام و عضو هیأت علمی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
2 استاد مدعو دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری تخصصی روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی تربیتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.
4 گروه روانشناسی سلامت، دانشگاه آزاد اسلامی کرج، البرز، ایران
5 دانشیار و عضو هیأت علمی دانشگاه شهید رجائی، تهران، ایران.
doi
10.22038/mjms.2022.22128چکیده
مقدمه: تولد فرزند با ناتوانی، مادران را با آسیبهای روانی، هیجانی و اجتماعی متنوعی مواجه میسازد. بر این اساس هدف این مطالعه بررسی اثربخشی آموزش شفقت به خود بر امیدواری به روابط سازنده در مادران دارای کودکان استثنایی بود.روش کار: روش پژوهش حاضر نیمهتجربی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل مادران دارای کودک استثنائی بود که کودک آنها در یکی از مدارس استثنائی شهر رفسنجان در سال تحصیلی 1400-1399 مشغول آموزش بودند که تعداد آنان در مجموع 320 نفر بود. در این مطالعه 37 مادر دارای کودک استثنایی به روش نمونهگیری داوطلبانه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. مادران حاضر در گروه آزمایش به مدت 12 هفته تحت آموزش شفقت به خود (12 جلسه) قرار گرفتند. پرسشنامههای مورد استفاده در این مطالعه شامل پرسشنامه امیدواری به روابط سازنده (اسنایدر و همکاران، 1991) بود. دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس با استفاده از نرمافزار اماری SPSS ویرایش 23 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: نتایج نشان داد که آموزش شفقت به خود بر امیدواری به روابط سازنده (0001>P؛ 58/0=Eta؛ 57/47=F) در مادران دارای کودکان استثنایی تأثیر معناداری داشته است.نتیجه گیری: بر اساس یافتههای حاصل از پژوهش حاضر، آموزش شفقت به خود با تمرکز بر تصویرسازی شفقت نسبت به خود و دیگران، استفاده از درماندگی خلاق، تصریح اهداف ارزشمند، تقویت رفتارهای شفقتآمیز و توسعه رفتارهای هوشمندانه، میتواند به عنوان روشی موثر در جهت بهبود امیدواری به روابط سازنده مادران دارای کودکان استثنایی مورد استفاده قرار گیرد.