ارائه مدل ساختاری کمک طلبی بر اساس خودتعیین گری و شکفتگی با نقش میانجی درگیری تحصیلی دانش آموزان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی ،دانشگاه آزاد اسلامی ، تهران، ایران.
2 استادیار گروه روانشناسی تربیتی و عضو هیات علمی ، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی و عضو هیات علمی، دانشگاه علوم انتظامی امین
doi
10.22111/jeps.2022.6746چکیده
پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه کمک طلبی با خودتعیین گری و شکفتگی با میانجیگری درگیری تحصیلی، به روش همبستگی انجام شده است. بدین منظور از جامعه آماری دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه دولتی شهر تهران، که در سال تحصیلی 99-1398، مشغول به تحصیل بودند نمونه ای به حجم 539 دانش آموز، با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند و به پرسشنامه های کمک طلبی رایان و پنتریچ(1997)، درگیری تحصیلی شوفلی و بکر(2006)، نیازهای اساسی خود تعیینگری دسی و رایان(1993) و مقیاس شکفتگی داینر و همکاران(2009) پاسخ دادند. داده های حاصل از پژوهش ، با نرم افزار SPSS-23 و AMOS-23 تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند مدل ساختاری کمک طلبی بر اساس خودتعیین گری و شکفتگی با نقش میانجی درگیری تحصیلی دانش آموزان با داده های تجربی ، برازش مناسبی داشت. بین خودتعیینگری، شکفتگی ودرگیری تحصیلی با کمک طلبی رابطه معنادار وجود دارد. همچنین درگیری تحصیلی نقش واسطه ای در پیشبینی کمک طلبی بر اساس خود تعیین گری داشت. نقش واسطه ای درگیری تحصیلی در پیشبینی کمک طلبی بر اساس شکفتگی معنادار نبود. با توجه به نتایج پژوهش حاضر می توان گفت، میزان کمک طلبی تحصیلی دانش آموزان به طور مستقیم براساس خودتعیین گری و شکفتگی و به صورت غیرمســتقیم براساس درگیری تحصیلی دانش آموزان پیش بینی می شود.