فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در پژوهش حاضر، منحنی دبی- اشل سرریز فیوزگیت استاندارد نوع WLH (عریض با بار کم) در حالت قبل و بعد از واژگونی به‌صورت آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفت. برای این منظور فیوزگیت‌ WLH با ارتفاع 7/16 سانتی‌متر به صورت دو سیکلی با پنج ارتفاع متفاوت چاهک ساخته‌شد و بعد از قرار گرفتن در دو موقعیت میانه و انتهای کانال و در حالت قبل و بعد از واژگونی، مورد آزمایش قرار گرفت. نتایج نشان داد روند تغییرات منحنی دبی- اشل قبل و بعد از واژگونی فیوزگیت ارتباط قابل ملاحظه‌ای با ارتفاع چاهک ندارد. با استقرار سازه مورد مطالعه در میانه‌ی کانال، بعد از واژگونی یک واحد فیوزگیت مقدار عمق آب در کانال حدود 30 درصد کاهش و با واژگونی هر دو واحد فیوزگیت، عمق آب در کانال حدود 50 درصد کاهش یافت. در حالتی که فیوزگیت در انتهای کانال نصب شده باشد، روند تغییرات منحنی دبی-اشل قبل و بعد واژگونی مشابه حالت نصب در میانه کانال است منتها عمق آب در کانال در دبی معین، به‌طور متوسط حدود 7 تا 11 درصد کمتر از حالت قرارگیری سازه در میانه‌ی کانال می‌باشد. در حالتی که فیوزگیت از جنس آهن و لولا شده باشد، هزینه جایگزینی فیوزگیت که از معایب فیوزگیت‌ها است کاهش می‌یابد. هم‌چنین مقدار کاهش عمق بعد از واژگونی کم می‌شود (حدود 15 درصد). در نهایت روابطی برای تعیین ضریب دبی فیوزگیت در حالت قبل واژگونی ارائه شد که پارامترهای آماری نشان می-دهند که این روابط از دقت خوبی در تخمین مقادیر ضریب دبی برخوردار هستند.