مدلیابی معادلات ساختاری سازگاری تحصیلی بر مبنای خودکارآمدی تحصیلی با میانجی-گری خستگی هیجانی در دانشآموزان
نویسندگان
1 دکترای تخصصی مشاوره، استادیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی
2 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بجنورد.
3 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
4 کارشناس ارشد روانشناسی عمومی ، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد تنکابن، مازندران، ایران.
doi
10.22111/jeps.2022.6966چکیده
پژوهش حاضر با هدف مدلیابی معادلات ساختاری سازگاری تحصیلی بر مبنای خودکارآمدی تحصیلی با میانجیگری خستگی هیجانی در دانشآموزان انجام گرفت. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه دانشآموزان دوره اول و دوم متوسطه شهر اردبیل در سال 1399 تشکیل داد. از این جامعه نمونهای به حجم 250 نفر به روش نمونهگیری در دسترس با توجه به شرایط کرونا انتخاب و به پرسشنامههای سازگاری تحصیلی، خودکارآمدی تحصیلی و خستگی هیجانی پاسخ دادند. دادههای به دست آمده با استفاده از آزمونهای ضریب همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری با استفاده از نرمافزارهای SPSS 25 و 8.8 Lisrel تحلیل شد. نتایج نشان داد که سازگاری تحصیلی با نمره کل خودکارآمدی تحصیلی ارتباط مثبت و با خستگی هیجانی ارتباط منفی دارد. همچنین خستگی هیجانی با نمره کل خودکارآمدی تحصیلی ارتباط منفی دارد (001/0< p). شاخصهای برازش مدل نیز، خودکارآمدی تحصیلی بر ساختاری تحصیلی را با میانجیگری خستگی هیجانی تأیید کرد. از لحاظ کاربردی برگزاری کارگاههای آموزشی جهت افزایش مدیریت هیجان و خودکارآمدی تحصیلی توسط روانشناسان و مشاوران پیشنهاد میگردد.