مدل‌یابی معادلات ساختاری سازگاری تحصیلی بر مبنای خودکارآمدی تحصیلی با میانجی-گری خستگی هیجانی در دانش‌آموزان

نویسندگان

1 دکترای تخصصی مشاوره، استادیار گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی

2 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بجنورد.

3 دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

4 کارشناس ارشد روانشناسی عمومی ، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی ، دانشگاه آزاد اسلامی ، واحد تنکابن، مازندران، ایران.

doi
10.22111/jeps.2022.6966
چکیده

پژوهش حاضر با هدف مدل­یابی معادلات ساختاری سازگاری تحصیلی بر مبنای خودکارآمدی تحصیلی با میانجی­گری خستگی هیجانی در دانش‌آموزان انجام گرفت. روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه دانش‌آموزان دوره اول و دوم متوسطه شهر اردبیل در سال 1399 تشکیل داد. از این جامعه نمونه­ای به حجم 250 نفر به روش نمونه­گیری در دسترس با توجه به شرایط کرونا انتخاب و به پرسشنامه­های سازگاری تحصیلی، خودکارآمدی تحصیلی و خستگی هیجانی پاسخ دادند. داده‌های به ‌دست آمده با استفاده از آزمون‌های ضریب همبستگی پیرسون و مدل‌یابی معادلات ساختاری با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS 25 و 8.8 Lisrel تحلیل شد. نتایج نشان داد که سازگاری تحصیلی با نمره کل خودکارآمدی تحصیلی ارتباط مثبت و با خستگی هیجانی ارتباط منفی دارد. همچنین خستگی هیجانی با نمره کل خودکارآمدی تحصیلی ارتباط منفی دارد (001/0< p). شاخص­های برازش مدل نیز، خودکارآمدی تحصیلی بر ساختاری تحصیلی را با میانجیگری خستگی هیجانی تأیید کرد. از لحاظ کاربردی برگزاری کارگاه­های آموزشی جهت افزایش مدیریت هیجان و خودکارآمدی تحصیلی توسط روانشناسان و مشاوران پیشنهاد می­گردد.