تاثیر هوشمعنوی و هوشهیجانی بر خلاقیت با نقش میانجی خودشکوفایی دانشآموزان
نویسندگان
1 دکترای مدیریت آموزشی، گروه مدیریت آموزشی،دانشکده مدیریت،دانشگاه خوارزمی،تهران،ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی،دانشکده ادبیات،دانشگاه آزاد اسلامی،واحد زرند،زرند،ایران.
3 کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان،زاهدان، ایران
doi
10.22111/jeps.2022.6741چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر هوش هیجانی و هوش معنوی بر خلاقیت با نقش میانجی خودشکوفایی دانشآموزان انجام شد.روش: روش پژوهش توصیفی همبستگی از نوع تحلیل مسیر میباشد. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان دختر و پسر دوره اول متوسطه شهر زاهدان در سال تحصیلی 1400-1399 به تعداد 6500 نفر که براساس جدول مورگان حجم نمونه 363 نفر برآورد گردید، روش نمونهگیری طبقهای تصادفی که دادههای پژوهش با استفاده از پرسشنامههای هوش هیجانی بارون(1980)، هوشمعنوی کینگ(2008)، سنجش خلاقیت تورنس(1992) و پرسشنامه خودشکوفایی مازلو(1970) جمعآوری گردیدند. در نهایت، برای تحلیلهای آماری دادهها از نرمافزار SPSSنسخه 26 و نرمافزار LISREL نسخه 8.8 استفاده گردید.یافته ها: نتایج نشان داد بین هوش معنوی و خلاقیت با نقش میانجی خودشکوفایی دانشآموزان رابطه مستقیم و غیرمستقیم معنیدار وجود داشت. همچنین بین هوش هیجانی و خلاقیت با نقش میانجی خودشکوفایی دانشآموزان رابطه مستقیم و غیرمستقیم معنیدار مشاهده گردید.نتیجه گیری: این پژوهش نشان داد که خودشکوفایی میتواند در ارتباط بین هوش معنوی و هوش هیجانی با خلاقیت میانجیگری کند.
