رابطه‌ اضطراب و خودکارآمدی با اهمال‌کاری تحصیلی در دانشجویان شهر تهران: نقش واسطه‌ای کمال‌گرایی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

doi
10.22111/jeps.2022.6722
چکیده

هدف این پژوهش بررسی نقش واسطه­ای کمال­گرایی در رابطه میان اضطراب حالت – صفت و خودکارآمدی با اهمال­کاری تحصیلی در دانشجویان شهر تهران بود. روش تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی و شرکت­کنندگان 349 نفر  از دانشجویان دانشگاه پیام نور شهر تهران بودند که با استفاده از روش نمونه­گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند و به پرسشنامه­های خودکارآمدی عمومی، کمال‌گرایی، اهمال‌کاری و اضطراب حالت-صفت پاسخ دادند. نتایج معادلات ساختاری نشان داد که بر اساس اضطراب صفت – حالت، خودکارآمدی و کمال­گرایی مثبت می­توان اهمال­کاری تحصیلی را پیش­بینی نمود و کمال­گرایی منفی نیز به­طور معناداری اهمال­کاری تحصیلی را پیش بینی کرد. همچنین نقش واسطه­ای کمال­گرایی در رابطه میان اضطراب صفت -  حالت و خودکارآمدی با اهمال­کاری تحصیلی مورد تأیید قرار گرفت و مدل مفروض با توجه به شاخص­های  X2، GFI، AGFA، CFI و RMSEA که به ترتیب برابر با نمرات 92/2، 99/0، 98/0، 97/0 و 42/0 می­باشد،از برازش مناسب و قابل­قبولی برخوردار است. بر اساس یافته­های پژوهش می­توان نتیجه گرفت که کاهش اضطراب  و کمال­گرایی منفی و ارتقاء خودکارآمدی و کمال­گرایی مثبت می­توانند در کاهش اهمال­کاری تحصیلی دانشجویان مؤثر باشند. بنابراین می­توان در طراحی مداخلات مربوط به کاهش اهمال­کاری تحصیلی این مؤلفه­ها را در نظر گرفت.