اثربخشی آموزش تفکر نقاد مبتنی بر مدل پاوئل-الدر بر مهارت تفکر نقاد دانشآموزان
نویسندگان
1 دانشیار، گروه فلسفۀ تعلیم و تربیت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
2 دانشجوی دکترای روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
3 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
4 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22111/jeps.2021.6536چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش تفکر نقاد مبتنی بر مدل پاوئل-الدر بر مهارت تفکر نقاد دانشآموزان بود. پژوهش شبهآزمایشی با طرح گروه گواه نامعادل همراه با مرحله پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش، دانشآموزان دختر 15 تا 18 سال شهر تهران در سال 99-1398 بود. با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای 40 نفر از دانشآموزان پایه دهم انتخاب و در گروههای آزمایش و کنترل قرار گرفتند که در نهایت، از هر گروه پنج نفر حذف شدند. بسته آموزش تفکر نقاد بر اساس مطالب تفکر نقاد الدر و پاوئل و داستانهای بازنویسی شده مثنوی مولوی طراحی، بررسی و تأیید شد. ابزار پژوهش، پرسشنامهی تفکر نقاد کالیفرنیا فرم ب فاسیونه و فاسیونه (1997) بوده است. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس نشان داد که بین گروههای آزمایش و کنترل تفاوت معناداری در افزایش تفکر نقاد در مرحله پسآزمون و پیگیری وجود دارد (05/p<). بنابراین میتوان اذعان داشت که آموزش تفکر نقاد مبتنی بر مدل پاوئل-الدر منجر به ارتقای تفکر نقاد میشود که این رشد و پیشرفت سطوح تفکر نقاد، در طی زمان حفظ خواهد شد.
