رابطه ساختاری عملکرد تحصیلی و انگیزش تحصیلی با یادگیری خودراهبر (به منظور ارائه مدل مناسب)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران
3 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسالمی، کرمان، ایران
4 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد کرمان، دانشگاه آزاد اسالمی، کرمان، ایران.
doi
10.22111/jeps.2021.5999چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین عملکرد تحصیلی و انگیزش تحصیلی با یادگیری خودراهبر به منظور ارائه مدل مناسب انجام شد. روش تحقیق توصیفی- همبستگی است و جامعه آماری عبارتاند از تعداد دانشآموز دوره متوسطه مدارس دولتی شهرستان سیرجان در سال تحصیلی 96-1395 که تعداد 90 نفر از آنان با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند. دادهها با کمک پرسشنامه سنجش عملکرد تحصیلی فام و تیلور (1999)، مقیاس انگیزش تحصیلی والراند و همکاران (1992) و پرسشنامه سنجش خودراهبری در یادگیری فیشر و همکاران (2001) از دانشآموزان جمعآوری شدند. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری و نرمافزار لیزرل انجام شد. نتایج نشان دادند شاخص ریشه میانگین مجذورات تقریب (RMSEA) برابر 016/0 است و مدل از برازندگی خوبی برخوردار است. همچنین قدرت رابطه میان عملکرد تحصیلی با یادگیری خودراهبر برابر 78/0 و قدرت رابطه میان انگیزش تحصیلی با یادگیری خودراهبر برابر 59/0 است (05/0 > p) که نشان میدهد همبستگی مطلوب است. بنابراین بهبود عملکرد تحصیلی و انگیزش تحصیلی در مدارس در یادگیری خودراهبر تأثیر دارد.
