پیادهسازی ماتریسهای همجواری برای ارزیابی سازگاری کاربریهای شهری بهروش تصمیمگیری چندمعیاره فازی(مورد مطالعه: کاربریهای آموزشی دبیرستان شهر گرگان)
نویسندگان
1
2
3
doi
چکیده
در رابطه با استقرار و برنامهریزی تسهیلات و خدمات شهری، عوامل متعددی بهصورت کمّی و کیفی مطرح هستند که ممکن است تأثیر آنها بر ارتباط بین این تسهیلات متفاوت باشد. در این میان بهدلیل تأثیرهای مثبت و منفی که کاربریها روی هم دارند، سازگاری و ناسازگاری بین کاربریهای شهری در چیدمان آنها کنار یکدیگر، معیارهای ویژهای برای هر کاربری شمرده میشود. این پروسه بهدلیل تأثیرگذاری و وابستگی شدید کاربریهای مختلف شهری به یکدیگدر، فرآیند پیچیدهای بهشمار میرود و تأثیرگذاری ذینفعها و عوامل متعدد در فعالیت کاربریهای شهری نیز، بر پیچیدگی مسئله میافزاید. از سوی دیگر، ماهیت گروهی فعالیتهای شهری و عدم قطعیت ذاتی موجود در اولویتها و عقاید تصمیمسازان و لزوم بهکارگیری اولویتها و عقاید تصمیمسازان مختلف در این پروسه، بهکارگیری همزمان روشهای تصمیمسازی گروهی و ابزارهای مختلف پشتیبانی تصمیم، مانند سامانهی اطلاعات جغرافیایی (GIS) را ضروری میکند، بنابراین پژوهش پیش رو برپایهی رویکرد ترکیبی مدلهای تصمیمگیری چند معیاره (AHP) و نظریهی مجموعههای فازی، ضمن ارائهی مدل (Fuzzy AHP) به ارزیابی سازگاری کاربریهای آموزشی شهری با در نظر گرفتن کلیه عوامل مؤثر بر سازگاری کاربریها پرداخته شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد، تمامی مدارس دبیرستان شهر گرگان از نظر سازگاری نسبت به معیارهای مورد بررسی، در ردهی نسبتاً سازگار (026/0-052/0) قرار دارند. همچنین نتایج این پژوهش نشاندهندهی تخصیص سطوح متفاوت و دقیقتر سازگاری در رابطه با کاربریهای دبیرستان شهر گرگان و کارایی مدل طراحی شده برای ارزیابی سازگاری کاربریهای شهری است.