مقایسه اثربخشی مدل مبتنی بر انگیزه پیشرفت و تکنیکهای تنظیم هیجان بر احساس تعلق به مدرسه در دانشآموزان مبتلا به ناتوانیهای یادگیری
نویسندگان
1 نویسندۀ مسئول: استاد ممتاز، گروه روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران.
3 دانشجو دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران
doi
10.22111/jeps.2021.6492چکیده
اختلال در یادگیری یکی از مشکلات بزرگی است که به خاطر آن، تعداد زیادی از دانش آموزان در همان سنین ابتدایی از مدرسه جدا شده و ترک تحصیل میکنند. هدف پژوهش حاضر بررسی مقایسه اثربخشی مدل مبتنی بر انگیزه پیشرفت و تکنیکهای تنظیم هیجان بر احساس تعلق به مدرسه در دانشآموزان مبتلا به ناتوانیهای یادگیری بود. روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این تحقیق شامل کلیه دانشآموزان ثبتنام شده در مرکز ناتوانیهای یادگیری آموزشوپرورش شهر اردبیل در سال تحصیلی 99-98 بود از این میان تعداد 45 نفر بهصورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و پس از جایگزینی تصادفی در سه گروه آزمایشی و گروه کنترل مورد مطالعه قرار گرفتند (در هر گروه 15 نفر) انتخاب شد. ابزار جمعآوری اطلاعات، پرسشنامهی احساس تعلق به مدرسه بود. فرآیند اجرا مدل مبتنی بر انگیزه پیشرفت به مدت 5 جلسه و تکنیکهای تنظیم هیجان 10 جلسه و هر جلسه 90 دقیقه پرداختند و گروه کنترل هیچ مداخلهای را دریافت نکردند. نتایج با استفاده از آزمون کوواریانس تک متغیره تجزیهوتحلیل شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که بعد از کنترل اثرات پیشآزمون، تفاوت آماری معنیداری بین میانگین نمرات دو گروه آزمایش و کنترل، در نمره کل متغیر احساس تعلق به مدرسه (233/16=F) وجود دارد. از لحاظ کاربردی با توجه به اثربخش بودن مدل مبتنی بر انگیزه پیشرفت و تکنیکهای تنظیم هیجان بر احساس تعلق به مدرسه، افزودن آموزش تنظیم هیجان و انگیزه پیشرفت در برنامههای مدارس متناسب با نیازها و سبکهای یادگیری دانشآموزان دارای اختلال یادگیری، میتواند تأثیر بسزایی در افزایش احساس تعلق به مدرسه و ارتباط مؤثر دانشآموزان با معلمان داشته باشد.