نقش میانجیگری درگیریتحصیلی در رابطه خودتعیینگری و مدیریت زمان دانشآموزان دختر دورۀ متوسطۀ دوّم
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی عمومی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 دانشیار گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
doi
10.22111/jeps.2021.6408چکیده
پژوهش حاضر با هدف، تعیین نقش میانجیگری درگیریتحصیلی را در رابطهی خودتعیینگری و مدیریتزمان دانشآموزان انجام گرفت. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. که در سال تحصیلی 98-99 انجام گرفت. جامعه آماری کلیهی دانشآموزان دختر متوسطه دوم (8860 نفر) شهر یزد بودند که به روش نمونهگیری از نوع تصادفی خوشهای چندمرحلهای، به تعداد 314 دانشآموز انتخاب شدند. ابزار پژوهش، سه پرسشنامه مدیریتزمان ماکان (1994)، خودتعیینگری گاردیا، دسی و ریان (2000) و درگیریتحصیلی ریو (2013) پاسخ بود. بهمنظور تحلیل دادهها از روش تحلیل مسیر و نرم افزار لیزرل استفاده شد. یافتههای پژوهش نشان داد، رابطه خودتعیینگری و مدیریتزمان مثبت، مستقیم و معنیدار (15/0 r=) است. همچنین، درگیریتحصیلی و مدیریتزمان رابطه مثبت، مستقیم و معنیداری (59/0r=) داشتند. نتایج، به این نکته اشاره داشتند که رابطه خودتعیینگری و درگیریتحصیلی مثبت، مستقیم و معنیدار (46/0r= ) گزارش شد و خودتعیینگری بر مدیریتزمان با توجّه به نقش میانجی درگیریتحصیلی، رابطه غیرمستقیم و مثبت داشت. میتوان نتیجه گرفت، با ایجاد محیطهای آموزشی که ارضای نیازهای روانشناختی دانشآموزان را در اولویت قرار میدهند، میتوان درگیری تحصیلی را افزایش داد و به مدیریت زمان مؤثر کمک کرد. بدینمنظور به مشاوران مدرسه پیشنهاد میشود، کارگاه آموزشی خودشناسی، هدفگزینی و مهارتهای ارتباطی برای دانشآموزان دبیرستانی و کارگاه آموزشی مدیریتزمان، مهارتهای ارتباطی و مدیریت کلاس برای معلمان برگزار کنند.