بررسی کارایی گیاه پالایی در حذف شوری آب در تالاب مصنوعی جریان سطحی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد، گروه مرتع و آبخیزداری، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه گنبد کاووس، ایران

2 دانشیار گروه زیست شناسی، دانشکده علوم پایه و فنی مهندسی، دانشگاه گنبد کاووس، ایران

3 دانشیار گروه مرتع و آبخیزداری، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه گنبد کاووس، ایران

4 استاد، گروه علوم خاک، دانشکده کشاورزی ، دانشگاه ارومیه ایران،

doi
10.22125/iwe.2023.375655.1692
چکیده

در این پژوهش به بررسی کارایی گیاه جگن در حذف شوری آب در تالاب مصنوعی جریان سطحی پرداخته شد. در این پژوهش، نُه عدد سامانه ساخته‌شد و جریان آب شهری، به صورت پیوسته، از آذر 1399 تا خردادماه 1400 برقرار شد. همه سامانه‌ها به صورت کشت در خاک و با تراکم‌های مختلف 10، 20، 30 و 40 سانتیمتر کاشته شد. زمان ماند هیدرولیکی انتخاب شده 5 روز بود و برای هر زمان ماند این آزمایش در سه مرحله، به مدت شش ماه، تکرار شد. غلظت کلسیم، منیزیم، پتاسیم، کلر، کربنات، بیکربنات و EC ورودی به سامانه‌ها و خروجی از آن‌ها اندازه گیری و تغییرات غلظت با استفاده از نرم افزار آماری SAS، مقایسه شد. نتایج مقایسه میانگین تراکم کشت گیاه، تغییرات دما، ماه و اثر متقابل آن‌ها در کارآیی حذف پارامترهای شوری در سطح اطمینان 95 درصد معنادار مشاهده شد. مقایسه میانگین اثر دما بر حذف شوری نشان دهنده تفاوت معنی‌داری بین بازدهی حذف شوری در بعضی از ماه‌های سال بود. اثر متقابل نشان داد که بیشترین بازدهی حذف شوری برابر 75/17 درصد در زمان ماند پنج روز در سامانه کشت در خاک و در تیرماه به‌دست‌آمد. با توجه به نتایج می‌توان گفت بزرگترین میانگین برای پارامتر EC در ماه آذر و در تراکم 40 سانتی‌متر اتفاق افتاده‌است و کمترین مقدار میانگین برای تراکم 20 سانتی متر در فروردین اتفاق افتاده ‌است.