اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی یادگیری دانشآموزان دختر دارای اضطراب امتحان
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، ایران.
3 کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه پیامنور، تهران، ایران
doi
10.22111/jeps.2021.6048چکیده
پژوهش حاضر باهدف اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی یادگیری دانشآموزان دختر دارای اضطراب امتحان اجرا شد. طرح پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیشآزمون و پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه مورد مطالعه، کلیه دانشآموزان دختر پایههای یازدهم و دوازدهم دوره متوسطه دوم شهر خمینیشهر به تعداد تقریبی 1693 نفر، در سال تحصیلی 96-1397 بودند. با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس و بر اساس نقطه برش پرسشنامه اضطراب امتحان ساراسون، نمونهای به تعداد 28 نفر انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه گواه (15 نفر) و گروه آزمایش (13 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه سازگاری اجتماعی سینها و سینگ (1993) و پرسشنامه راهبردهای انگیزشی برای یادگیری پنتریچ و دی گروت (1990) بود. گروه آزمایش طی 8 جلسه 2 ساعته، تحت مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (هیز، استروسال و ویلسون، 2011) قرار گرفت. گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکردند. برای تجزیهوتحلیل دادهها از تحلیل کوواریانس چند متغیری استفاده گردید. نتایج پژوهش نشان داد که مداخله درمانی مبتنی بر تعهد و پذیرش در مؤلفههای سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی یادگیری منجر به افزایش معنادار عملکرد در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل در مرحله پسآزمون گردید (05/0>P)؛ بنابراین میتوان نتیجه گرفت که مدارس با بهکارگیری مداخله درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد میتوانند باعث افزایش سازگاری اجتماعی و خودتنظیمی یادگیری دانشآموزان شوند تا از این طریق دانش آموزان به موفقیت تحصیلی دست یابند.