رابطه ساختار کلاس درس با مشارکت فعّال دانشجویان در دانشگاه: نقش میانجیگری خودکارآمدی تحصیلی
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد روان شناسی تربیتی دانشگاه پیام نور مرکز تبریز
3 دانشیار گروه روان شناسی دانشگاه پیام نور، تهران،ایران
doi
10.22111/jeps.2021.6189چکیده
پژوهش حاضر باهدف تعیین نقش واسطهای خودکارآمدی تحصیلی در رابطه بین ساختار کلاس درس و مشارکت فعّال دانشجویان در دانشگاه انجام شد. روش تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاههای فرهنگیان شهر ارومیه در سال تحصیلی 98-97 به تعداد 700 دانشجو بود که از این میان 248 نفر براساس روش نمونهگیری تصادفی طبقهای انتخاب شدند. بهمنظور بررسی متغیرهای پژوهش هر یک از شرکتکنندگان، پرسشنامه ساختار کلاس درس الیوت و چرچ (2001)، پرسشنامه مشارکت فعّال وانگ، ویلتواسکلتس (2011) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مکایلرویوبانتینگ (2002) را تکمیل کردند. برای تحلیل دادهها از مدل یابی معادلات ساختاری به کمک نرمافزار لیزرل استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که مدل با دادههای پژوهش حاضر، برازش مناسبی دارد. خودکارآمدی بهعنوان متغیر میانجی با مشارکت فعّال همبستگی مثبت (37/0) دارد که در سطح 001/0 معنیدار است، خودکارآمدی با متغیرهای دشواری بر ارزشیابی همبستگی بهصورت منفی (29/0-) و مرجعیت بهصورت مثبت همبستگی (24/0) معنیدار در سطح 001/0 دارد. یافتهها درمجموع بیانگر آن بود که با ایجاد یک جو مثبت از مدیریت کلاس میتوان مشارکت فعّال دانشجویان را در دانشگاه بهبود بخشید و در افزایش خودکارآمدی تحصیلی دانشجویان، مؤثر واقع شد و آنها را به تحصیل خوشبین نمود.