اثر آبیاری با سطوح مختلف شوری آب دریای خزر بر عملکرد گونه های مرتعی Medicago sativa و Sanguisorba minor

نویسندگان

1 گروه مرتعداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی

2 گروه مرتعداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری

3 گروه مرتعداری، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری

doi
10.22125/iwe.2022.322150.1584
چکیده

محدودیت منابع آب شیرین، ضرورت استفاده کامل یا تلفیقی از آب‌های نامتعارف را ایجاب می نماید. یکی از این منابع، آب-های شور در دسترس می‌باشد. هدف این تحقیق، بررسی روش تلفیق آب دریای خزر با آب شیرین بر عملکرد گونه‌های Medicago sativa و Sanguisorba minor می‌باشد. لذا آزمایشی باطرح اسپیلیت پلات و بلوک‌های کامل تصادفی با سه تکرار و پنج تیمار آب شیرین و نسبت‌های 10، 20، 30 و 50 درصد آب دریای خزر با کشت در مزرعه در سال 1399 انجام شد. شاخص های جوانه‌زنی، وزن تر و خشک اندام‌های هوایی و ریشه، تولید، درصد رطوبت نسبی،سدیم، پتاسیم، نیتروژن و پروتئین مورد بررسی قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از تجزیه واریانس و نرم افزار MINITAB نسخه 18 و مقایسه میانگین‌ها در نرم افزار اکسل و آزمون LSD مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد یونجه تا شوری 20 درصد، جوانه زنی کامل و پوتریوم تا شوری 20 درصد، 37.5 درصد جوانه‌ زد. در یونجه مقدار تولید در واحد سطح در تیمار 10 درصد و در پوتریوم در تیمار شاهد بیشترین مقدار را داشت و پس از آن کاهش یافت. میزان درصد رطوبت نسبی، پتاسیم، نیتروژن و پروتئین در هر دو گونه با افزایش شوری، کاهش و درصد سدیم افزایش یافت. در مجموع یونجه در همه مراحل جوانه‌زنی و رشد، عملکرد مناسب‌تری از لحاظ تولید در واحد سطح و مقاومت به شوری نسبت به پوتریوم داشت و توانایی خوبی برای رشد در شرایط تنش شوری تا 20 درصد دارد و به عنوان یک گونه مقاوم به شوری توصیه می شود.