اثربخشی امید درمانی گروهی بر تعلل ورزی تحصیلی و خودتنظیمی در یادگیری دانشآموزان دختر دوره دوم متوسطه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران.
2 استادیارگروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران.
3 استادیارگروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران
doi
10.22111/jeps.2020.5695چکیده
پژوهش حاضر باهدف اثربخشی امید درمانی گروهی بر تعلل ورزی تحصیلی و خودتنظیمی در یادگیری دانشآموزان دختر دوره دوم متوسطه اجرا شد. طرح پژوهش نیمه آزمایشی با پیشآزمون، پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشآموزان دختر متوسطه دوره دوم شهر مشهد به تعدادتقریباً 11000 نفر در سال تحصیلی ۱۳۹۸- ۱۳۹۷ بوده است. شرکتکنندگان در پژوهش، شامل 30 نفر دانشآموز به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای، انتخاب و بهطور تصادفی دردوگروه(هر گروه ۱۵ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایشی در 8 جلسه گروهی بهصورت 2 جلسه در هفته، هر جلسه ۹۰ دقیقه تحت آموزش با استفاده از برنامه اُمید درمانی اسنایدر (2000، به نقل از بهاری، 1393) قرار گرفتند. هر دو گروه پرسشنامههای مقیاس ارزیابی تعلل ورزی تحصیلی سولومون و راثبلوم (1984) و راهبردهای خودتنظیمی در یادگیری پنتریج و دی گروت (1990) را بهعنوان پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری یکماهه تکمیل کردند.دادهها با روش تحلیل واریانس با طرح اندازهگیری مکرر تحلیل شدند، بر اساس یافتههای این پژوهش بین گروه آزمایش و کنترل در متغیرهای تعلل ورزی تحصیلی و خودتنظیمی یادگیری، تفاوت معنیداری (01/0 >p ) وجود داشت؛ بنابراین، میتوان نتیجه گرفت که مدارس با بهکارگیری مداخله امید درمانی میتوانند موجبات کاهش تعلل ورزی و افزایش خودتنظیمی یادگیری دانشآموزان را فراهم نمایند تا از این طریق دانشآموزان به موفقیت تحصیلی دست یابند.