پیش بینی خودکارآمدی اجتماعی و رضایت از زندگی در دانش آموزان از طریق دلبستگی به والدین و همسالان
نویسندگان
1 دانشیارگروه روانشناسی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی؛دانشگاه سیستان و بلوچستان،زاهدان،ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشدروانشناسی عمومی،دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان،زاهدان، ایران
doi
10.22111/jeps.2020.5278چکیده
این پژوهش، با هدف بررسی پیشبینی دلبستگی نوجوان به والدین و همسالان با خودکارآمدی اجتماعی و رضایت از زندگی انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی میباشد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهرستان زاهدان در سال تحصیلی 94- 93 بوده اند. حجم نمونه شامل 373 نفر که به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحلهای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های دلبستگی به والدین و همسالان آرمسدن و گرینبرگ (1987)، خودکارآمدی اجتماعی نوجوان کنلی (1989) و رضایت از زندگی دانش آموزان هوبنر و همکاران (1994) استفاده شد. تجزیهوتحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام انجام شد. نتایج همبستگی پیرسون نشان داد که ابعاد دلبستگی به پدر، دلبستگی به مادر و دلبستگی به دوستان با خودکارآمدی اجتماعی و رضایت از زندگی ارتباط معناداری دارند. نتایج رگرسیون گام به گام نشان داد، ارتباط با دوستان بیشترین سهم پیشبینی کنندگی را برای خودکارآمدی اجتماعی و ارتباط با والدین کمترین سهم را دارند. نتایج رگرسیون گام به گام برای رضایت از زندگی نشان داد که اعتماد به دوستان بیشترین سهم و ارتباط با والدین کمترین سهم پیشبینی کنندگی را داشتند.