پیش بینی خودکارآمدی اجتماعی و رضایت از زندگی در دانش آموزان از طریق دل‌بستگی به والدین و همسالان

نویسندگان

1 دانشیارگروه روانشناسی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی؛دانشگاه سیستان و بلوچستان،زاهدان،ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشدروانشناسی عمومی،دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان،زاهدان، ایران

doi
10.22111/jeps.2020.5278
چکیده

 این پژوهش، با هدف بررسی پیش­بینی دل‌بستگی نوجوان به والدین و همسالان با خودکارآمدی اجتماعی و رضایت از زندگی انجام­ شده­ است. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی می­باشد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش ­آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهرستان زاهدان در سال تحصیلی 94- 93 بوده­ اند. حجم نمونه شامل 373 نفر که به روش نمونه­ گیری خوشه­ ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. برای گردآوری داده ­ها از پرسشنامه­ های دل‌بستگی به والدین و همسالان آرمسدن و گرینبرگ (1987)، خودکارآمدی اجتماعی نوجوان کنلی (1989) و رضایت از زندگی دانش­ آموزان هوبنر و همکاران (1994) استفاده شد. تجزیه‌وتحلیل داده­ ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام‌ به­ گام انجام ­ شد. نتایج همبستگی پیرسون نشان داد که ابعاد دل‌بستگی به پدر، دل‌بستگی به مادر و دل‌بستگی به دوستان با خودکارآمدی اجتماعی و رضایت از زندگی ارتباط معناداری دارند. نتایج رگرسیون گام­ به­ گام نشان داد، ارتباط با دوستان بیشترین سهم پیش­بینی­ کنندگی را برای خودکارآمدی اجتماعی و ارتباط با والدین کمترین سهم را دارند. نتایج رگرسیون گام ­به ­گام برای رضایت از زندگی نشان داد که اعتماد به دوستان بیشترین سهم و ارتباط با والدین کمترین سهم پیش­بینی کنندگی را داشتند.