فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: پژوهش حاضر به منظور تحلیل تاثیر الگوهای شوخ‌طبعی، خودکارآمدی و تاب‌آوری بر رشد پساتروماتیک در افراد با تجربه جدایی والدین بود. مواد و روش‌‌ها: پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی و از نظر هدف، کاربردی بود. روش گردآوری داده‌ها به‌صورت پیمایشی و میدانی انجام گرفت. جامعه آماری شامل کلیه مراجعان به انجمن مردم ‌نهاد فرزندان طلاق در شهر تهران بود که از میان آن‌ها نمونه‌ای شامل 170 نفر، با استفاده از روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب شدند. پرسشنامه‌های پژوهش عبارت بودند از سبک‌های شوخ‌طبعی مارتین و همکاران(2003)، خودکارآمدی عمومی شرر و همکاران(1982)، تاب‌آوری کانر و دیویدسون(2003) و رشد پس از آسیب تدسچی و کالهون (1996).یافته‌ها: داده‌ها با استفاده از شاخص‌های آماری نظیر آزمون ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام به گام و چند‌گانه مورد تحلیل قرار گرفتند و نتایج نشان داد همبستگی معناداری بین رشد پس از آسیب با شوخ‌طبعی خودپیونددهنده (ضریب همبستگی: 433/0)، شوخ‌طبعی خودافزاینده (ضریب همبستگی: 523/0)، شوخ‌طبعی پرخاشگرانه (ضریب همبستگی: 470/0-)، شوخ‌طبعی خودکاهنده (ضریب همبستگی: 420/0-)، خودکارآمدی (ضریب همبستگی: 448/0) و تاب‌آوری (ضریب همبستگی: 512/0) وجود دارد.نتیجه‌گیری: یافته‌های تحلیل رگرسیون نشان داد که شوخ‌طبعی خودافزاینده، خودکارآمدی، تاب‌آوری و شوخ‌طبعی پرخاشگرانه به‌صورت سلسله‌مراتبی قادرند رشد پس از آسیب فرزندان طلاق را به‌طور معنادار پیش‌بینی کنند، به‌گونه‌ای که سهم شوخ‌طبعی خودافزاینده ۲۷ درصد، خودکارآمدی ۱۴ درصد، تاب‌آوری ۶ درصد و شوخ‌طبعی پرخاشگرانه ۲ درصد بود. این متغیرها 50درصد از تغییرات متغیر ملاک را پیش‌بینی کردند. بنابراین، یافته‌های پژوهش حاضر بر اهمیت شوخ‌طبعی خودافزاینده، خودکارآمدی و تاب‌آوری در حفظ و ارتقای سلامت روان فرزندان طلاق تأکید دارد.