تأثیر کاربردهای پداگوژیکی فناوری اطلاعات و ارتباطات بر خودتنظیمگری دانشجویان تحصیلات تکمیلی با نقش میانجی خودکارآمدی
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت و برنامهریزی آموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت اموزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22111/jeps.2019.4987چکیده
این پژوهش به بررسی کاربردهای پداگوژیکی فناوری اطلاعات و ارتباطات بر خودتنظیمگری با نقش میانجی خودکارآمدی در دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه سیستان و بلوچستان میپردازد. برای دستیابی به این هدف از روش پژوهش همبستگی استفادهشده و در جامعهای حدود 3000 نفراز دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاه سیستان و بلوچستان در سال 1397و با نمونه 248 نفری مطابق با جدول مورگان بهصورت روش تصادفی ساده، اجراشده است. ابزار تحقیق سه پرسشنامۀ کاربرد پداگوژیکی فناوری اطلاعات و ارتباطات کارلس و ایسیفو (2015)، خودکارآمدی و خودتنظیمی فناوری سنکبیل و ایهمی (2017) میباشد که روایی تأییدی و پایایی هر سه ابزار مناسب گزارش شده و برای تجزیهوتحلیل دادهها از نرمافزار لیزرل و مدل معادلات ساختاری استفادهشده است. نتایج حاکی از اثر مستقیم و غیرمستقیم کاربرد پداگوژیکی فناوری اطلاعات و ارتباطات بر خودکارآمدی و خودتنظیمی است. همچنین خودکارآمدی بر خودتنظیمی تأثیر مستقیم دارد؛ بنابراین، کاربرد فناوری اطلاعات و ارتباطات نقش سازندهای در یاددهی و یادگیری از طریق خودتنظیمی و خودکارآمدی دارد و خودکارآمدی منجر به خودتنظیمی فناوری در یادگیرندگان خواهد شد.