تأثیر معنای زندگی بر سازگاری مدرسه دانشآموزان با میانجیگری مقابله مسئله مدار و پذیرش خود
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده اجتماعی و علوم انسانی، دانشگاه مازندران
2 دانشیار، گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
3 دکتری روانشناسی و عضو هیات علمی موسسه غیر انتفاعی راه دانش بابل.بابل،مازندران
4 استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان
doi
10.22111/jeps.2019.4944چکیده
این پژوهش، تأثیر معنای زندگی را بر سازگاری مدرسه دانشآموزان با میانجیگری مقابلۀ مسئلهمدار و پذیرش خود بررسیمیکند. جهت دستیابی به این هدف، ازروش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی با رویکرد تحلیل مسیر استفادهشدهاست. جامعۀ آماری پژوهش شامل کلیه دانشآموزان دختر دورۀ دوّم متوسطۀ شهر بابل در سال تحصیلی 97-1396 بودند که از میان آنها با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای 208 نفر بهعنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامۀ معنای زندگی (استیگر و همکاران، 2006)، پرسشنامۀ سازگاری مدرسه (کیم، 2002)، پرسشنامۀ راهبرد مقابلهای (لازارروس و فولکمن، 1985) و پرسشنامۀ پذیرش خود (چمبرلین و هاگا،2001) استفاده شدهاست. دادهها با آزمونهای آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر در نرمافزارهای SPSS و AMOS تجزیهوتحلیل شدند. یافتهها نشان میدهند که معنای زندگی رابطۀ مثبتی با مقابلۀ مسئلهمدار، پذیرش خود و سازگاری مدرسۀ دانشآموزان دارد. سازگاری مدرسه نیز با مقابلۀ مسئلهمدار و پذیرش خود رابطه مثبت دارد. معنای زندگی تأثیر مثبتی بر سازگاری مدرسه دارد و مقابلۀ مسئلهمدار نقش میانجیگری معناداری در رابطۀ بین معنای زندگی و سازگاری با مدرسه دارد اما پذیرش خود نقش میانجیگری معناداری بین معنای زندگی و سازگاری مدرسه ندارد. در کل نتایج این پژوهش نشان میدهد که داشتن معنا و هدف در زندگی میتواند سازگاری مدرسۀ دانشآموزان را تضمین کند؛ همچنین سبک انتزاعی و درونی مانند پذیرش خود برای حل مسائل مؤثر نیست اما یک استراتژی رفتاری مستقیم مانند مقابله مسئلهمدار کارآمد میباشد.