تاثیر تنش رطوبتی و شوری بر خصوصیات مورفولوژیکی ریشه و عملکردگوجه فرنگی و تعیین نقطه بهینه عملکرد با استفاده از روش سطح پاسخ
نویسندگان
1 دانشیار دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی مغان- دانشگاه محقق اردبیلی
doi
10.22125/iwe.2023.168316چکیده
مدلسازی تاثیر شوری آب آبیاری بر عملکرد گوجه فرنگی گلخانهای در شرایط رژیم رطوبتی، آزمایشی در قالب طرح بلوکهای کاملاً تصادفی با سه تکرار انجام شد. تیمارهای شوری شامل 5/1، 5/2، 4، 7 (دسی زیمنس بر متر) بود و رژیمهای رطوبتی در سه سطح تخلیه رطوبتی 50، 60 و 70 درصد ظرفیت زراعی منظور گردید. با استفاده از روش سطح پاسخ، نتایج نشان داد که بهترین مدل عملکرد براساس متغیرهای تنش شوری و میزان رطوبت، درجه دوم[1] با ضریب تبیین 93/0 میباشد. بیشترین عملکرد با فرض کمترین رطوبت در دسترس و بیشترین میزان شوری آب آبیاری، برابر 9/117(گرم بر بوته) با درجه مقبولیت[2] 6/0، در شوری 3 (دسی زیمنس بر متر) و9/63 (درصد) تخلیه رطوبتی بهدست آمد. کاهش رطوبت در دسترس و همچنین در یک رژیم رطوبتی مشخص با افزایش میزان شوری خاک، به غیر از طول ریشه اصلی، سایر شاخصهای ریشه از روند افزایشی برخوردار بودند. همچنین روند کاهشی عملکرد در هر یک از رژیمهای رطوبتی، با افزایش میزان تنش شوری مشاهده گردید. بنابراین با توجه به تاثیر غیرخطی متغیرهای رژیم رطوبتی و میزان تنش شوری بر عملکرد گوجه فرنگی گلخانهای، برای رسیدن به بهتیرن عملکرد، استفاده از روش سطح پاسخ میتواند حدود تنشهای شوری و رطوبتی را تعیین نماید.