بررسی آزمایشگاهی کاهش آبشستگی اطراف پایه‌های اسکله ساحلی با استفاده از سازه‌های مثلثی

نویسندگان

1 گروه علوم و مهندسی آب، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.

2 استاد دانشگاه تهران

3 گروه عمران، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران

4 دانشجوی دکتری تخصصی مهندسی منابع آب،گروه مهندسی آبیاری و آبادانی دانشگاه تهران،کرح،ایران

5 دانشجوی دکتری علوم و مهندسی آب، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه ازاد اسلامی واحد اهواز، ایران.

doi
10.22125/iwe.2022.146378
چکیده

آبشستگی یک پدیده طبیعی است که در نتیجه عامل فرسایش­دهنده جریان آب رخ می­دهد. در اثر برخورد آب به پایه اسکله گرداب­هایی موسوم به گرداب نعل­اسبی به وجود می­آید. گرداب­های نعل­اسبی بیشتر در جلو پایه فعالیت دارند که عامل اصلی پدیده آبشستگی است. در این تحقیق اثر کاربرد سازه­های مثلثی بر کاهش آبشستگی اطراف پایه­های اسکله ساحلی به صورت آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفت. این پژوهش در یک فلوم آزمایشگاهی با قوس 90 درجه استفاده شد. سازه­های محافظ مثلثی با زوایای 15، 30، 45 و 60 درجه و یک سازه مثلثی دارای انحناء در نظر گرفته شد. آزمایشات با دبی­های 6، 5/7، 5/8 و 10 لیتر بر ثانیه انجام شد. نتایج نشان داد که نصب سازه­های محافظ مثلثی در دبی حداکثری 10 لیتر بر ثانیه، می­تواند در در بالادست و پایین­دست جریان عمق آبشستگی را به ترتیب تا 84 و 78 درصد کاهش دهد. بهترین عملکرد مربوط به سازه محافظ 15 درجه در بالادست جریان و هم چنین سازه محافظ 60 درجه در پایین­دست جریان می­باشد. نتایج حاکی از آن است که با افزایش عدد فرود عمق آبشستگی افزایش می­یابد. همچنین سازه محافظ دارای انحناء در بالا دست جریان عملکرد بسیار مطلوب و در پایین­دست جریان عملکرد ضعیف­تری نسبت به سایر سازه­های محافظ داشت.