تأثیر آموزش روش خودنگاری و توقف افکار بر میزان توجه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای روان شناسی تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندر عباس
2 کارشناس ارشد روان شناس تربیتی همدان/ ایران
3 دانشیار و عضو هیأت علمی دانشگاه بوعلی سینا همدان / ایران
4 کارشناس ارشد روان شناسی بالینی همدان/ ایران
doi
10.22111/jeps.2017.3095چکیده
یکی از راهکارهای تأثیرگذار در فرایند تعلیموتربیت، استفاده از مکانیزم خودنگاری و توقف فکر بر میزان توجه و پیشرفتِ تحصیلی دانشآموزان است. خودنگاری و توقف فکر در مهار هیجانات شخصی افراد در تشویق کودکان برای گرفتن مسئولیت رفتارشان تأثیر بسزایی دارد و در روند پیشرفتِ تحصیلی دانشآموزان بهطور قابلتوجهی مؤثر است. در این پژوهش که از روش تحقیق آزمایشی استفاده شد، دو گروه آزمایش، به روش خودنگاری و دیگری به روش توقف افکار و یک گروه کنترل مورد آموزش قرار گرفتند. جامعة آماری تحقیق را کلیة دانشآموزان دختر پایة دوم متوسطة ناحیة دو همدان که در سال تحصیلی 1394-1393 مشغول به تحصیل بودند، تشکیل داده که تعداد 75 نفر به روش نمونهگیری تصادفی ساده بهعنوان نمونه انتخاب شدهاند. در تحلیل دادهها از آزمون تحلیل کواریانس چند متغیّره استفاده شد و قبل از اجرای آزمون وجود پیششرطهای آزمون با استفاده از آزمون کلموگراف اسمیرونف، نمودار پراکندگی، آزمون لون و ام باکس مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج بهدست آمده از بررسی معدل نوبت اول و دوم دانشآموزان برای سنجش پیشرفتِ تحصیلی آنان در قبل و بعد از اجرای طرح حاکی از آن بود که آموزش خودنگاری و توقف افکار موجب افزایش توجه متمرکز و پراکنده و پیشرفتِ تحصیلی دانشآموزان شده است.