مطالعه رابطه روح فلسفی و هوش معنوی با کیفیت تدریس معلمان مقطع متوسطه
نویسندگان
1 استادیار گروه مدیریت آموزشی دانشگاه سیستان و بلوچستان
2 کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22111/jeps.2016.2554چکیده
قسمت اعظمی از توفیق و یا شکست برنامههای آموزشوپرورش به نوع تفکر، بینش و معنایی که معلمان برای کار خویش قائل هستند، بستگی دارد. لذا مطالعهی حاضر که از نوع همبستگی است، باهدف بررسی رابطه روح فلسفی و هوش معنوی با کیفیت تدریس معلمان مقطع متوسطه شهر بابل انجامگرفته است. جامعهی آماری این پژوهش شامل کلیه معلمین زن پایهی دوم دوره دوم مقطع متوسطه در سال تحصیلی 93-94 به تعداد 300 نفر و دانشآموزان همین معلمان به تعداد 1617میباشند. در این پژوهش پرسشنامههای کیفیت تدریس سراج (2002)، روح فلسفی محقق ساخته و هوش معنوی بدیع، سواری، باقری دشتبزرگی، لطیفیزادگان، (1389) مورداستفاده قرارگرفته است. در تجزیه تحلیل استنباطی دادهها از آزمون کولموگراف-اسمیرونوف، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گامبهگام استفادهشده است.. نتایج پژوهش حاکی از آن است که بین روح فلسفی و هوش معنوی با کیفیت تدریس و همچنین بین روح فلسفی و هوش معنوی رابطه مثبت معناداری وجود دارد. از ابعاد روح فلسفی، طرفداری از ارزشهای انسانی، کنجکاوی، نوجویی و ژرفاندیشی و از ابعاد هوش معنوی، پرداختن به سجایای اخلاقی و تفکر کلی و بعد اعتقادی، قادر به پیشبینی کیفیت تدریس میباشند.