مطالعه کیفی علل و زمینه های بی اشتیاقی به تسهیم دانش (مورد مطالعه: دانشجویان دانشگاه فرهنگیان)
نویسندگان
1 گروه علوم تربیتی دانشگاه علامه طباطبایی
2 . گروه آموزش علوم اجتماعی، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.
doi
10.48310/rsse.2025.19696.1271چکیده
پیشینه و اهداف: دنیای امروز بیش از پیش به پارادایم ارزش آفرینی تسهیم دانش در ابعاد مختلف زندگی از علم و دانش تا فعالیتهای کسب و کار و حکمرانی پی برده است، علیرغم مزایای فراوان تسهیم دانش، موانع اساسی پیش روی آن وجود دارد. هدف پژوهش حاضر مطالعه زمینهها و علل عدم گرایش به تسهیم دانش در بین دانشجویان میباشد. روشها: در پژوهش حاضر از رویکرد نظریه داده بنیاد که یک شیوه پژوهش کیفی است، بهره گرفته شده و با 25 نفر از دانشجومعلمان دانشگاه فرهنگیان به روش نمونهگیری هدفمند مصاحبه عمیق صورت گرفته است. تحلیل دادهها براساس کدگذاری باز، محوری و گزینشی انجام شده است. یافتهها: یافتهها نشان داد که از نظر دانشجویان شش مقوله محوری تلقی قدرت بودن دانش، روحیه فردگرایی بالا، فقدان حمایت ساختاری دانشگاه، تأثیر زمینههای تربیتی دانشجویان، بی اعتمادی و نامطلوبیت زیرساختهای تکنولوژیکی از شرایط زمینهای و علّی عدم گرایش به تسهیم دانش در بین دانشجویان میباشد. دانشجویان تشکیل اجتماعات علمی مبتنی بر کارگروهی و توسعه زیرساختهای فناوری محور را راهکار این مشکل میدانستند. مقوله محوری در این پژوهش، ضعف بالندگی میدان دانشگاهی میباشد. نتیجهگیری: نتایج نشان داد که تحقق و پیادهسازی تسهیم دانش در دانشگاه منجر به بالندگی دانشگاه و بسط سرمایه اجتماعی دانشگاه میباشد.