فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: غیبت مکرر کارکنان پایور در نیروی انتظامی علاوه بر تحمیل هزینه‌های مالی، کیفیت خدمات و برنامه‌های عملیاتی را کاهش داده و می‌تواند بر امنیت عمومی تأثیر گذارد. هدف پژوهش، شناسایی و اولویت‌بندی عوامل مؤثر بر غیبت مکرر کارکنان پایور فرماندهی انتظامی استان کرمان بود. روش: پژوهش کاربردی با رویکرد آمیخته اکتشافی (کیفی–کمی) انجام شد. در بخش کیفی، از روش تحلیل مضمون و در بخش کمی، داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی در نرم‌افزار آموس و آزمون تی تک‌نمونه‌ای و آزمون فریدمن در نرم‏افزار اس.پی.اس.اس تحلیل شدند. مشارکت‌کنندگان بخش کیفی که براساس اصل اشباع داده ها شامل ۱۵ نفر از معاونان نیروی انسانی، معاونان صیانت و پیشگیری، فرماندهان و کارکنان دارای سابقه غیبت مکرر بودند که به روش نیمه‌ساختاریافته مورد مصاحبه قرار گرفتند. جامعه آماری بخش کمی، شامل تمامی کارکنان دارای سابقه غیبت مکرر بودند. داده‌ها با پرسشنامه ۱۲۹ سؤالی محقق‌ساخته مبتنی بر یافته‌های کیفی و پیشینه نظری گردآوری شد. پایایی ابزار با ضریب آلفای کرونباخ 99/0 تأیید شد. یافته‌ها: تحلیل داده‌ها به شناسایی سه دسته عوامل فردی (چهار بعد)، سازمانی (هشت بعد) و محیطی (دو بعد) منجر شد. نتایج آزمون‌های آماری نشان داد عوامل فردی و سازمانی اثر معنادار بر غیبت مکرر دارند، در حالی که اثر عوامل محیطی معنادار نبود. اولویت‌بندی فریدمن، تقدم عوامل سازمانی بر فردی و محیطی را تأیید کرد. نتیجه‌گیری: غلبه عوامل سازمانی در تبیین غیبت مکرر، مؤید آن است که ریشه اصلی این پدیده بیش از آن که در ویژگی‌های فردی کارکنان نهفته باشد، در ساختارها، سیاست‌ها و فرآیندهای مدیریتی سازمان قرار دارد. لذا اصلاح نظام حمایتی فرماندهان، بازنگری در توزیع بار کاری، ارتقای عدالت سازمانی و ایجاد تعادل کار-زندگی، اولویت‌های اصلی مداخله محسوب می‌شوند. توجه به سلامت جسمی-روانی کارکنان نیز به ‌عنوان مکمل ضروری، می‌تواند اثربخشی این مداخلات را تقویت نماید.