واکاوی بازآفرینی بافت‏های فرسوده از‌منظر برندسازی شهری (مطالعۀ موردی: بافت فرسودۀ شهرکرد)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

2 استادیار گروه آموزش جغرافیا، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

3 استادیار گروه آموزش جغرافیا، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران

doi
10.22108/sppl.2024.139781.1758
چکیده

رویکرد بازآفرینی شهری به‌عنوان یکی از نوین‏ترین پارادایم‏های باززنده‏سازی بافت فرسوده تأثیر شگرفی در کیفیت زندگی و پایداری ساکنان آن دارد که تلفیق آن با رویکردهای خلّاقانه‏ای نظیر برندسازی شهری می‏تواند باعث رشد و تعالی بافت فرسوده و افزایش ضریب رقابت‏پذیری شهر شود. بر این اساس، هدف از پژوهش حاضر تحلیل و مدل‌سازی بازآفرینی بافت‌های فرسودۀ شهری شهرکرد از‌منظر برند‌سازی شهری است که برای این منظور بافت فرسودۀ شهرکرد به‌عنوان مطالعۀ موردی انتخاب شد. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و از‌نظر هدف توصیفی-همبستگی و نحوۀ گردآوری داده‏ها به‌صورت اسنادی و میدانی است. جامعۀ آماری شامل ساکنان بافت فرسودۀ شهرکرد به تعداد 8292 نفر است که بر‌اساس فرمول کوکران تعداد 367 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب و پرسشنامه برای تعداد 400 نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای و طبقه‌بندی ساده تکمیل شد. برای تحلیل داده‏ها از آزمون کولموگروف - اسمیرنوف، تحلیل عاملی و معادله‌های ساختاری در نرم‏افزار PLS استفاده شد. نتایج به‌دست‏آمده نشان داد که بیشترین تأثیرگذاری را مؤلفۀ مداخله‌های کالبدی فضایی (با ضریب مسیر 508/0) بر بازآفرینی مؤثر بافت فرسودۀ شهرکرد دارد و پس از آن به‌ترتیب مؤلفه‌های بازاریابی و ارتقا مکان با ضریب 355/0، مداخله‌های غیرفضایی با ضریب 214/0 و تأثیرات غیرمستقیم بازاریابی با ضریب 180/0 در رده‏های بعدی تأثیرگذاری قرار می‏گیرند. افزون بر این، نتایج به‌‌دست‏آمده از پژوهش نشان از تأثیرگذاری مثبت، قوی و معنا‏دار متغیر برندسازی بر بازآفرینی بافت فرسودۀ شهری با ضریب تأثیر 833/0 دارد؛ بدین معنا که با تغییر یک واحد در عوامل و مؤلفه‏های برندسازی شهری، متغیرهای بازآفرینی شهری نیز به‌صورت زیادی در جهت موافق تغییر می‏کنند.