تبیین عوامل تاثیرگذار بر فرسودگی شغلی کارکنان پلیس با استفاده از روش مدلسازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی
نویسندگان
1
2
3
4
doi
10.22034/phr.2023.1273772.1309چکیده
زمینه و هدف: فرسودگی شغلی سندرمی است که شامل خستگی هیجانی، گسست شخصیت و کاهش احساس کفایت شخصی بوده و یکی از علل مهم کاهش عملکرد شغلی است. این پژوهش به منظور تبیین عوامل موثر بر فرسودگی شغلی کارکنان پلیس انجام گرفته است. روش: پژوهش حاضر بر اساس هدف، کاربردی و ازنظر شیوه گردآوری دادهها، توصیفی(غیرآزمایشی)است. جامعه آماری پژوهش حاضر تمامی کارکنان رده های ستادی مستقر در تهران بودند. نمونه پژوهش حاضر شامل 350 نفر بود که به روش تصادفی خوشهای انتخاب شدند. اطلاعات پژوهش حاضر با استفاده از پرسشنامه فرسودگی شغلی و سایر پرسشنامههای مرتبط با الگوی مفهومی جمعآوری و با بهرهگیری از روش مدلسازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی توسط نرم افزارPLS Smart تحلیل شده است. یافتههای تحقیق: با توجه به ضرایب مسیر، مشخص شده است متغیرهای هوش هیجانی(19/0)، مهارتهای مقابلهای(39/0)، نیازهای بین فردی(74/0)، عملکرد شغلی(30/0)، انگیزش شغلی(19/0)، نگرش شغلی(50/0)، روابط کار و خانواده(22/0)، عدالت(41/0) و تناسب فرد با محیط(24/0) دارای برازش مطلوب و توانستند 7/96 درصد از تغییرات فرسودگی شغلی کارکنان را تبیین نمایند. همچنین مقادیر آماره تی همه متغیرهای تحقیق بالای 96/1 بودند که نشاندهنده رابطه معنادار این متغیرها با فرسودگی شغلی بوده است. نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر میتوان گفت که متغیرهای تاثیرگذار تبیین شده بر فرسودگی شغلی در جامعهی پلیس اعتبار و روایی سازه خوبی دارد و میتوان از آن برای سنجش و شناسایی میزان فرسودگی شغلی بهره گرفت.