بررسی آزمایشگاهی اثر آبشکن ساده بر آبشستگی موضعی در اطراف تکیهگاه پل
نویسندگان
1 دانشیار گروه آب و خاک، دانشکده کشاورزی ، دانشگاه صنعتی شاهرود
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد سازههای آبی دانشگاه صنعتی شاهرود
3 گروه مهندسی آب و محیط زیست، دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود
doi
10.22125/iwe.2021.138247چکیده
وقوع آبشستگی از مهمترین عوامل تهدیدکننده پایداری تکیهگاههای پل احداثشده بر رودخانهها است. برای جلوگیری از تخریبهای احتمالی و زیانهای جبرانناپذیر، لازم است با بررسی دقیق فرآیند آبشستگی و بهکارگیری روشهای مناسب، آبشستگی را کنترل نمود. در این پژوهش با ساخت مدل آزمایشگاهی به بررسی تأثیر استفاده از آبشکن ساده بر کاهش میزان آبشستگی تکیهگاه پل واقع در بستر رودخانه فرسایشپذیر پرداخته شد. بدین منظور از یک سازه آبشکن با ابعاد و فاصله معین از تکیهگاه (با توجه به مشخصات جریان عبوری هندسه رودخانه) استفاده شده و میزان تأثیر هر یک از پارامترهای مذکور بر آبشستگی تکیهگاه مورد بررسی قرار گرفت. همچنین بر مبنای تجزیهوتحلیل آماری با استفاده از نرمافزار SPSS رابطهای رگرسیونی برای تخمین آبشستگی در اطراف تکیهگاه پل ارائه شد. نتایج این بررسی نشان داد آبشکن محافظ آبشستگی در تکیهگاه را تا 94 درصد کاهش میدهد. کارایی آبشکن با طول آن رابطه مستقیم و با فاصله آن از تکیهگاه رابطه معکوس دارد.
