اثربخشی برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت بر رضایت زناشویی و تمایزیافتگی زوجین
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مشاوره،گروه مشاوره، واحد اراک،دانشگاه آزاد اسلامی ، اراک، ایران.
2 دانشیار مشاوره،گروه مشاوره، واحد خمین ،دانشگاه آزاد اسلامی ، خمین، ایران.
3 دانشیار روانشناسی،گروه روانشناسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی ،اراک، ایران.
doi
10.22108/ppls.2025.143422.2587چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت بر رضایت زناشویی و تمایزیافتگی زوجین بود. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری با گروه گواه بود. در این پژوهش، از بین زوجین ساکن اراک در زمستان سال 1402، 24 زوج به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایدهی شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامۀ رضایت زناشویی انریچ، پرسشنامۀ تمایزیافتگی خود اسکورن و فریدلندر و فرم کوتاه پرسشنامۀ طرحوارههای ناسازگار اولیۀ یانگ استفاده شد. زوجین گروه آموزش به مدت 11 جلسۀ 90دقیقهای در جلسات آموزشی برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت شرکت کردند. نتایج تحلیل واریانس چندمتغیری نشان داد آموزش برنامۀ توانمندسازی زناشویی مبتنی بر طرحوارههای مثبت بر رضایت زناشویی و تمایزیافتگی زوجین اثربخشی معناداری داشته است و این نتیجه در دورۀ پیگیری 45روزه نیز پایدار بود. بنابراین، میتوان گفت برنامۀ توانمندسازی زناشویی از روایی لازم برای افزایش تمایزیافتگی و رضایت زناشویی زوجین به عنوان یک برنامۀ پیشگیرانه سطح اول برخوردار است.
