مدل ساختاری شادکامی بر اساس ذهنآگاهی با نقش میانجی هوش هیجانی، شفقت به خود و تابآوری
نویسندگان
1 دانشیار، گروه روانشناسی تربیتی،دانشگاه علوم انتظامی امین، تهران، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد ،روانشناسی شخصیت، دانشکده ادبیات،علوم انسانی و اجتماعی ، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران ، ایران.
3 استادیار گروه روانشناسی و علوم تربیتی، پژوهشکده زنان، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
doi
10.22108/ppls.2024.137739.2427چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی هوش هیجانی، شفقت به خود و تابآوری در رابطۀ بین ذهنآگاهی و شادکامی بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی، از نوع مدلسازی معادلات ساختاری بود. جامعۀ آماری این پژوهش شامل کلیۀ دانشجویان کارشناسی دانشگاه اصفهان در سال تحصیلی 1401-1400 بود. ۳۷۳ نفر با روش نمونهگیری خوشهای انتخاب شدند. جهت گردآوری اطلاعات، از فرم کوتاه پرسشنامه شادکامی آکسفورد، فرم کوتاه سیاهه ذهنآگاهی فرایبورگ، پرسشنامه هوش هیجانی برادبری و گریوز، فرم کوتاه مقیاس شفقت به خود و فرم کوتاه مقیاس تابآوری کانر-دیویدسون استفاده شد. برای تحلیل دا دهها، از روش ضریب همبستگی پیرسون و مدلسازی معادلات ساختاری استفاده شد. یافتهها نشان داد که اثر مستقیم ذهنآگاهی بر شادکامی، هوش هیجانی و شفقت به خود، همچنین، اثرات مستقیم هوش هیجانی و شفقت به خود بر تابآوری و شادکامی معنادار است. به علاوه، هوش هیجانی، شفقت به خود و تابآوری، رابطۀ بین ذهنآگاهی و شادکامی را میانجیگری میکنند و اثر مسیر غیرمستقیم ذهنآگاهی بر شادکامی معنادار است به این صورت که ذهنآگاهی با افزایش هوش هیجانی و شفقت به خود منجر به افزایش تابآوری میشود و با افزایش تابآوری، شادکامی افزایش مییابد. این یافتهها دارای تلویحات کاربردی مهم برای مداخلههای آموزشی-مشاورهای جهت بهبود شادکامی است.
