ارزیابی قابلیت برنامه‌ریزی بیان‌ژن در تخمین تبخیرتعرق پتانسیل در مقایسه با رابطه هارگریوز-‌ سامانی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی و مدیریت منابع آب، دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته، کرمان، ایران

2 گروه مهندسی نقشه برداری، دانشکده مهندسی عمران و نقشه برداری، دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته، کرمان، ایران

3 استادیار، گروه مهندسی آب، دانشگاه جیرفت، جیرفت، ایران.

4 گروه مهندسی نقشه برداری، دانشکده مهندسی عمران و نقشه برداری، دانشگاه تحصیلات تکمیلی صنعتی و فناوری پیشرفته، کرمان، ایران

doi
10.22125/iwe.2021.133766
چکیده

در مناطق دارای شرایط اقلیمی گرم، با توجه به کمبود آب، برآورد تبخیرتعرق از اهمیت ویژه‌ای در برنامه­ریزی و مدیریت منابع آب برخوردار است. در این مقاله از رویکرد برنامه‌ریزی بیان­ژن (GEp ) جهت برآورد تبخیر تعرق روزانه در ایستگاه­های سینوپتیک یزد (اقلیم گرم و خشک) و جیرفت (اقلیم گرم و مرطوب) استفاده‌شده است. نتایج این روش و رابطه­ی تجربی هارگریوز-سامانی با نتایج روابط تجربی پنمن مانتیث فائو-56 صحت­سنجی شده است. برای ارزیابی کارایی روش‌های مورد استفاده، از پارامترهای آماری ضریب تعیین (R2)، جذر متوسط مربعات خطا (RMSE) و میانگین خطای مطلق (MAE)استفاده‌شده است. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که مدل GEp با 951/0R2=و mm/day 66/0RMSE=برای یزد و 958/0R2= و mm/day 65/0RMSE= برای جیرفت نسبت به رابطه هارگریوز- سامانی از عملکرد بالاتری برخوردار است. ازاین‌رو استفاده از GEp به‌عنوان مدلی با قابلیت‌های بالا به‌­منظور برآورد تبخیرتعرق در مناطق دارای اقلیم گرم و خشک و همچنین گرم و مرطوب توصیه می­شود.