فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف این پژوهش، مقایسۀ اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر شفقت‌ورزی و مثبت‌نگری بر ناگویی هیجانی، خوش‌بینی و رضایتمندی از زندگی زنان درگیر تعارض بود که حداکثر پنج سال تجربه زندگی مشترک داشتند. طرح پژوهش نیمه‌تجربی از نوع پیش‌آزمون _ پس‌آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه زنان درگیر تعارض شهر مشهد در فروردین ماه 1401 بود که به دادگاه خانواده و شورای حل اختلاف شهر مشهد مراجعه کرده بودند. از جامعه آماری تعداد 45 نفر به‌صورت دردسترس، انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه قرار گرفتند. گروه آزمایش یک تحت آموزش گروهی مبتنی بر شفقت‌ورزی، گروه آزمایش دو تحت آموزش گروهی مثبت‌نگری طی 8 جلسه 1 ساعته قرار گرفتند و گروه گواه تا پایان پژوهش، مداخله‌ای دریافت نکردند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌های ناگویی هیجانی، رضایت از زندگی و خوش‌بینی بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. نتایج نشان دادند بین اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر شفقت‌ورزی و مثبت‌نگری بر ناگویی هیجانی، خوش‌بینی و رضایتمندی از زندگی زنان تفاوت معنادار وجود دارد و مثبت‌نگری نسبت به آموزش گروهی مبتنی بر شفقت‌ورزی بر ناگویی هیجانی، خوش‌بینی و رضایتمندی از زندگی زنان درگیر تعارض در سال‌های اول زندگی مشترک اثربخشی بیشتری دارد. بر این اساس، می‌توان نتیجه گرفت آموزش گروهی مبتنی بر شفقت‌ورزی و مثبت‌نگری می‌تواند به‌عنوان مداخلات تکمیلی در جهت کاهش مشکلات روانشناختی و بهبود کیفیت زندگی زنان درگیر تعارض زناشویی به کار گرفته شود.