بررسی و ارزیابی توانمندسازی جوانان در سکونتگاه‌های غیررسمی (مطالعۀ موردی: کوی علی ابن ابی‌طالب شهر اراک)

نویسندگان

1 استاد، گروه جغرافیا و گردشگری، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران

2 دانشجوی جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده منابع طبیعی و علوم زمین ، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران

doi
10.22108/sppl.2023.136704.1698
چکیده

مقدمه: جوانان به‌عنوان یک سرمایۀ اجتماعی نیروی بالنده و موتور محرکۀ یک کشور هستند که در صورت برنامه‌ریزی و آموزش صحیح به‌عنوان نیرویی فعال در اعتلای اهداف عالی جامعه عمل می‌کنند؛ اما در برخی مناطق ازجمله حاشیه‌نشین به‌خاطر شرایط جغرافیایی، نبودِ خدمت‌رسانی، فقر، رواج بزهکاری و اعتیاد و ... جوانان در معرض انواع آسیب‌های اجتماعی قرار می‌گیرند. هدف پژوهش: در این مقاله تلاش شده است، با مطالعۀ پیشینۀ پژوهش و منابع، ابعاد توانمندسازی جوانان استخراج شده و با تهیۀ پرسشنامه وضعیت جوانان از نظر این ابعاد بررسی شود. روش‌شناسی تحقیق: این پژوهش از نوع، توصیفی-تحلیلی و ازنظر هدف، کاربردی است. برای تعیین حجم نمونه با توجه به جامعۀ آماری این محله که طبق سرشماری سال 1395 بالغ بر ۳۷۲۴۹ نفر بوده، از فرمول کوکران استفاده شده است. ابتدا 30 پرسشنامه در میان جوانان توزیع شد. بعد از تکمیل پرسشنامه و طبق واریانس به‌دست‌آمده از نمونۀ اولیه و با توجه به شناخت از محل 200 نفر محاسبه شد. داده‌ها با ابزار پرسشنامه جمع‌آوری شد که از طریق آنلاین و منتشرشدن در شبکه‌های اجتماعی یا ارسال لینک با حضور در محل و ارسال پیامکی و همچنین تکمیل دستی انجام و با استفاده از نرم‌افزار spss  و amos تحلیل شد. نتایج: حاکی از آن است که عامل محیط بیشترین بار عاملی را با وزن 94/0 به خود اختصاص داده است؛ همچنین عامل زمینۀ شخصی با بار عاملی 84/0 در مرتبۀ بعد قرار دارد که نشان‌دهندۀ وجود زمینۀ زیاد برای برنامه‌های توانمندسازی در بین جوانان است.