حقوق متقابل اعضاء صنعت بوم گردی مبتنی بر الگوی نظام بهره برداری پایدار در مقاصد بوم گردی مطالعه موردی: روستاهای هدف گردشگری استان اصفهان

نویسندگان

1 استادیار حقوق، دانشگاه پیام نور، مشهد، ایران

2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران

3 دکتری تاریخ و مدرس دانشگاه جامع علمی کاربردی اصفهان، اصفهان، ایران

doi
چکیده

اگرچه فعالیت‌های بوم­گردی و تعداد بوم­گردان در حال افزایش است اما اظهارات شاهدان عینی و مطالعات نشان می­دهد که همچنان سهم جامعه محلی از منافع فعالیت‌های بوم­گردی بسیار ناچیز است. این مسئله دارای تضاد آشکار با تعریف بوم­گردی پایدار است. الگوی نظام بهره­برداری پایدار، زمینه افزایش سهم منافع و تحقق حقوق جامعه محلی را از فعالیت‌های بوم­گردی در مقاصد آن فراهم می­سازد. الگوی نظام بهره­برداری پایدار با ایجاد یک چارچوب قانونی و رسمی، بستر تحقق بهره مالکانه و موقعیت مناسب جامعه محلی را به‌عنوان یکی از سهامداران فعال و مؤثر در مدیریت تعاملی منطقه میزبان با سایر بخش‌های صنعت بوم­گردی همچون تورگردانان، دفاتر خدمات مسافرتی و بخش دولتی فراهم می­سازد. همچنین الگوی نظام بهره­برداری پایدار یک ابزار پنهانی است که باعث حفاظت منابع طبیعی می­شود. زیرا جامعه محلی درخواهند یافت که منافع ایشان در گرو حفاظت از منابع طبیعی به‌عنوان جاذبه­های مقاصد بوم­گردی است. هدف این مقاله تعیین حقوق متقابل اعضاء صنعت بوم­گردی بر پایه الگوی نظام بهره­برداری پایدار در جهت بازساخت رویه مشارکت اقتصادی و اجتماعی جامعه محلی در روستاهای هدف گردشگری استان اصفهان است. روش پژوهش این مقاله بصورت اسنادی، تحلیل محتوا و کاربرد ابزار مصاحبه ساختاریافته با 21 نفر از کارشناسان خبره می‌باشد. نتایج این پژوهش تعیین­کننده 47 عامل حقوقی برای پنج عضو صنعت بوم­گردی شامل جامعه محلی، دفاتر خدمات مسافرتی و تورگردانان، بخش دولتی و بوم­گردان در تقابل با یکدیگر است.