حقوق متقابل اعضاء صنعت بوم گردی مبتنی بر الگوی نظام بهره برداری پایدار در مقاصد بوم گردی مطالعه موردی: روستاهای هدف گردشگری استان اصفهان
نویسندگان
1 استادیار حقوق، دانشگاه پیام نور، مشهد، ایران
2 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 دکتری تاریخ و مدرس دانشگاه جامع علمی کاربردی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
اگرچه فعالیتهای بومگردی و تعداد بومگردان در حال افزایش است اما اظهارات شاهدان عینی و مطالعات نشان میدهد که همچنان سهم جامعه محلی از منافع فعالیتهای بومگردی بسیار ناچیز است. این مسئله دارای تضاد آشکار با تعریف بومگردی پایدار است. الگوی نظام بهرهبرداری پایدار، زمینه افزایش سهم منافع و تحقق حقوق جامعه محلی را از فعالیتهای بومگردی در مقاصد آن فراهم میسازد. الگوی نظام بهرهبرداری پایدار با ایجاد یک چارچوب قانونی و رسمی، بستر تحقق بهره مالکانه و موقعیت مناسب جامعه محلی را بهعنوان یکی از سهامداران فعال و مؤثر در مدیریت تعاملی منطقه میزبان با سایر بخشهای صنعت بومگردی همچون تورگردانان، دفاتر خدمات مسافرتی و بخش دولتی فراهم میسازد. همچنین الگوی نظام بهرهبرداری پایدار یک ابزار پنهانی است که باعث حفاظت منابع طبیعی میشود. زیرا جامعه محلی درخواهند یافت که منافع ایشان در گرو حفاظت از منابع طبیعی بهعنوان جاذبههای مقاصد بومگردی است. هدف این مقاله تعیین حقوق متقابل اعضاء صنعت بومگردی بر پایه الگوی نظام بهرهبرداری پایدار در جهت بازساخت رویه مشارکت اقتصادی و اجتماعی جامعه محلی در روستاهای هدف گردشگری استان اصفهان است. روش پژوهش این مقاله بصورت اسنادی، تحلیل محتوا و کاربرد ابزار مصاحبه ساختاریافته با 21 نفر از کارشناسان خبره میباشد. نتایج این پژوهش تعیینکننده 47 عامل حقوقی برای پنج عضو صنعت بومگردی شامل جامعه محلی، دفاتر خدمات مسافرتی و تورگردانان، بخش دولتی و بومگردان در تقابل با یکدیگر است.