بررسی نشاکاری و هیرمکاری پنبه در افزایش بهرهوری مصرف آب (مطالعه موردی استان خراسان شمالی)
نویسندگان
1 1- استادیار و عضو هیئت علمی موسسه تحقیقات خاک و آب، سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی
doi
10.22125/iwe.2020.120733چکیده
در منطقه پنبهخیز خراسان شمالی در طول فصل زراعی، مراحل انتهایی دوره رشد کشتهای پاییزه (گندم) با مراحل ابتدایی کشتهای بهاره (پنبه) دارای همپوشانی است. نیاز مبرم هر دو گیاه به آبیاری در این دوره (نیاز پنبه به آب برای سبز شدن و استقرار و نیاز گندم به آب در حساسترین مرحله رشد یعنی مرحله گلدهی) و کمبود حقابه کشاورز، سبب میشود که زارعین، آبیاری گیاه گندم را متوقف و از حقابه خود برای آبیاری پنبه استفاده نمایند این موضوع سبب کاهش قابلتوجه عملکرد گندم در منطقه میشود. استفاده از هر تکنیکی که بتواند در دوره همپوشانی، آبیاری یکی از این دو گیاه زراعی را بدون کاهش عملکرد حذف نماید، ضروری به نظر میرسد. عدم نیاز به آبیاری پنبه در روش کشت هیرم (نمکاری) و نشا میتواند به عنوان یک راهکار برای رفع این مشکل در این دوره بکار رود. بر این اساس آزمایشی با سه تیمار و در سه تکرار به صورت استریپ پلات در قالب طرح آماری بلوکهای کامل تصادفی در سال زراعی 1396-1395 در اراضی حاشیه رودخانه اترک اجرا گردید. در هر تیمار دو گیاه گندم و پنبه کشت گردید . تیمارها عبارتند از 1- کاشت پنبه به صورت بذری و قطع آبیاری گندم (شاهد).2- کاشت پنبه به صورت هیرم و 3- کاشت نشا بعد از آخرین آبیاری گندم. در تیمار هیرمکاری و نشا کاری پنبه از آب صرفهجویی شده در آبیاری گندم متناظر با آنها استفاده شد. نتایج نشان داد که با استفاده از روش کشت هیرم و کشت نشایی میتوان بهرهوری مصرف آب را 47درصد نسبت به روش بذری افزایش داد.