مقایسۀ اثربخشی آموزش مثبتنگری و درمان تصویرسازی ارتباطی بر اسنادهای ارتباطی، نگرش به روابط فرازناشویی و تمایزیافتگی خود در مراجعین به مراکز روانشناختی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
2 دانشیارگروه روان شناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
3 دانشیار،گروه روانشناسی،واحد اهواز،دانشگاه ازاد اسلامی ،اهواز،ایران
4 استادیار گروه روانشناسی،واحد بهبهان،دانشگاه ازاد اسلامی،بهبهان ، ایران
doi
10.22108/ppls.2021.122537.1970چکیده
هدف پژوهش حاضر، مقایسۀ اثربخشی آموزش مثبتنگری و درمان تصویرسازی ارتباطی بر اسنادهای ارتباطی، نگرش به روابط فرازناشویی و تمایزیافتگی خود در افراد مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر بهبهان بود. طرح پژوهش، آزمایشی از نوع پیشآزمون و پسآزمون - پیگیری با گروه گواه بود. حجم نمونه 45 فرد متأهل از جامعۀ مذکور بود که به روش نمونهگیری هدفمند، انتخاب و بهصورت تصادفی در گروههای دوگانه گمارده شدند (هر گروه 15 نفر). ابزارهای پژوهشی بهکاررفته، مقیاس اسناد ارتباطی، پرسشنامۀ نگرش به روابط فرازناشویی ویتلی و پرسشنامۀ تمایزیافتگی خود اسکورن و فریدلندر بودند. گروه آزمایشی مثبتنگری، 12 جلسه و گروه درمان تصویرسازی ارتباطی هندریکس، 8 جلسه، درمان دریافت کردند. برای تحلیل دادهها از تحلیل کواریانس چندمتغیره و تکمتغیری استفاده شد. یافتهها نشان دادند هر دو رویکرد درمانی در مرحلۀ پسآزمون بر اسنادهای ارتباطی علّی و مسئولیتپذیری، نگرش به روابط فرازناشویی و تمایزیافتگی خود تأثیر معناداری دارند و به بهبود این متغیرها در گروههای آزمایشی منجر میشوند. مقایسۀ تطبیقی بین دو رویکرد آموزش مثبتنگری و تصویرسازی ارتباطی نشان داد در متغیرهای اسنادهای علّی و اسنادهای مسئولیت، تفاوت معناداری به نفع آموزش مثبتنگری مشاهده شد. همچنین، اثر آموزش مثبتاندیشی و درمان تصویرسازی ارتباطی بر متغیرهای وابسته در مرحلۀ پیگیری 45 روزه تداوم داشت؛بنابراین، آموزش مثبتنگری و درمان تصویرسازی ارتباطی باعث بهبود اسنادهای ارتباطی، نگرش به روابط فرازناشویی و تمایزیافتگی خود در افراد متأهل میشود.
