تأثیر کاربرد طولانیمدت و تلفیقی کودهای آلی و شیمیایی بر تولید گندم (Triticum aestivum L.) در کرتهای ثابت
نویسندگان
1 عضو هیات علمی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان
2 بخش تحقیقات خاک و آب، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان خوزستان
3 عضو هیئت علمی
doi
10.30466/asr.2024.121558چکیده
امروزه استفاده تلفیقی از کودهای آلی و شیمیایی برای تولید پایدار و حفظ خاک اجتنابناپذیر میباشد. به منظور بررسی تأثیر کاربرد طولانیمدت و توأم کودهای شیمیایی و آلی بر تولید گندم رقم برات در کرتهای ثابت، پژوهشی در شش تیمار با سه تکرار و به مدت چهار سال ( 1396 تا 1400) در شهرستان اهواز در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی اجرا شد. تیمارها شامل T1: شاهد بدون مصرف کود، T2: کاربرد کودهای شیمیایی نیتروژنی، فسفری و پتاسیمی بر اساس آزمون خاک، T3: کاربرد 20 تن کود گاوی هر دو سال یکبار+ 75 درصد مقدار نیتروژن + 50 درصد مقدار فسفر و پتاسیم توصیه شده، T4: کاربرد 20 تن باگاس هر دو سال یکبار + 75 درصد مقدار نیتروژن + 50 درصد مقدار فسفر و پتاسیم توصیه شده، T5: کاربرد سالانه 20 تن کود گاوی + 75 درصد مقدار نیتروژن توصیه شده، T6: کاربرد سالانه 20 تن باگاس + 75 درصد مقدار نیتروژن توصیه شده بودند. در پایان فصل رشد، عملکرد و اجزای عملکرد گندم اندازهگیری شد. نتایج نشان داد که در تیمارهای مدیریت تلفیقی، کاربرد کود دامی نسبت به کود باگاس از اثربخشی بیشتری برخوردار بود. بیشترین عملکرد دانه گندم در تیمارهای T2 و T3 بهترتیب به میزان 4845 و 4473 کیلوگرم در هکتار مشاهده شد که نسبت به عملکرد دانه در تیمار شاهد (2350 کیلوگرم در هکتار) افزایش عملکرد معنیداری داشتند. بیشترین نسبت فایده به هزینه (در سال 1400) در اثر اعمال تیمار T2 به دست آمد (2/20). نسبت فایده به هزینه در اثر اعمال تیمارهای مدیریت تلفیقی کود آلی و شیمیایی (تیمارهای T4 و T3) تقریباً 50 درصد کمتر از تیمار کاربرد انحصاری کودهای شیمیایی بود. با محاسبهی مجدد نسبت فایده به هزینه براساس قیمت نهادهها در سال زراعی 1402-1403 مشاهده شد که تیمار T2 همچنان بالاترین نسبت فایده به هزینه را داشت (4/13) اما با شیب شدیدی کاهش یافت. این درحالی است که نسبت فایده به هزینه در اثر استفاده از تیمارهای T3 و T4 تقریباً ثابت و پایدار ماند (در محدوده 8 تا 11). نتایج حاکی از این حقیقت است که کاربرد توأم کودهای آلی و شیمیایی نه تنها در پایداری حاصلخیزی خاک و تولید محصولات کشاورزی مؤثر خواهد بود بلکه در پایداری سود بهرهبرداران نیز نقش خواهد داشت.