کاربرد متغیرهای محیطی و تکنیک نقشهبرداری رقومی خاک در پیشبینی شاخص سله بستن خاکهای استان آذربایجانشرقی
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
2 استاد، گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز.
3 دانشجوی دکتری گروه علوم و مهندسی خاک دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز
4 دانشجوی دکتری گروه علوم و مهندسی خاک دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز
5 دانشیار گروه مرتع و آبخیزداری دانشکده منابع طبیعی دانشگاه ارومیه
6 دانش آموخته کارشناسیارشد گروه علوم و مهندسی خاک دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز
7 استاد گروه علوم و مهندسی خاک، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تبریز
doi
10.30466/asr.2024.121530چکیده
تشکیل سله یکی از نمودهای تخریب خاک است که موجب افت کیفیت اراضی میشود. رفع چالشهای ناشی از سله بستن خاک مستلزم شناسایی عرصههای تخریب یافته و بهبود مدیریت منابع خاک است. با توجه به اینکه ویژگیهای خاک دارای پیوستگی مکانی هستند، لذا تهیه نقشههای رقومی به کمک متغیرهای محیطی میتواند اقدام مؤثری در مطالعات پراکنش مکانی باشد. بدین منظور، تعداد 107 نمونه بهطور تصادفی از سطح استان آذربایجان شرقی تهیه و شاخص سلهبندی بر اساس روش فائو محاسبه شد. بهمنظور پیشبینی شاخص سلهبندی خاک برای محدوده مورد مطالعه، دو مدل جنگل تصادفی و رگرسیون خطی چندگانه در محیط برنامهنویسی R و با کاربرد دو گروه از متغییرهای محیطی مشتمل بر مشتقات مدل رقومی ارتفاع (18 شاخص) و شاخصهای دورسنجی (8 شاخص) مورد ارزیابی قرار گرفت و در نهایت نقشههای رقومی با استفاده از مدل برتر تهیه گردید. نتایج نشان داد شاخص سلهبندی خاکهای منطقه مورد مطالعه از 07/0 تا 25/2 متغیر میباشد. همچنین مدل جنگل تصادفی با استفاده از دادههای مشتقات مدل رقومی ارتفاع و مدل رگرسیون خطی چندگانه با کاربرد شاخصهای دورسنجی بهعنوان مدلهای برتر در پیشبینی شاخص سله بستن خاک شناسایی شدند. بنابراین میتوان نتیجه گرفت که انتخاب مدل برتر بستگی به نوع متغیرهای محیطی و دادههایی دارد که در مدل استفاده قرار میشوند. علیرغم وجود تفاوتهای جزئی در مقادیر پیکسلهای هر دو نقشه مستخرج از مدلهای برتر معرفی شده، نقشههای نهایی دارای روند تقریباً یکسانی هستند. نتایج نشان داد که حداکثر مقدار شاخص سلهبندی در قسمتهای غربی و مرکز استان، سپس جنوبشرقی و شمالشرقی استان میباشد. نقشههای رقومی تهیه شده نشان میدهد که شاخص مذکور در اراضی جنگلی و مرتعی دارای حداقل مقدار بوده و اراضی زراعی و متفرقه در رتبههای بعدی جای داشتند که با مشاهدات میدانی نیز همخوانی دارد. این تحقیق اهمیت تکنیک نقشهبرداری رقومی خاک در مدیریت منابع خاک را بیش از پیش نمایان میسازد.