فردیت و جمعیت تربیت طبیعی در امیل
نویسندگان
1 دانشگاه خوارزمی
2 دانشگاه خوارزمی
3 دانشگاه خوارزمی
doi
10.48308/kj.2023.232349.1176چکیده
در سدۀ هفدهم، در کتاب امیل، روسو مفهوم تربیت طبیعی را مطرح کرد و، بهرغمِ اقبال و ادبار عموم و خصوص از این کتاب، از زمان انتشار، پژوهشگران دراینخصوص که لب کلام روسو گرایش به فردیت یا جمعیت تربیت طبیعی بوده اختلاف نظر دارند. گرچه گسترۀ این مناقشه دامنگیر کلیت اندیشۀ روسو میشود، اما در این مقاله تلاش شده تا پس از طرح روشن این مسئله مشخصاً در کتاب امیل رأی یکی از مهمترین مفسران معاصر آرای تربیتی روسو، یورگن الکرز، در جانبداری از فردیت تربیت طبیعی امیل مثال آورده شود و با استمداد از روشنگریهای وی از آرای تربیتی روسو درکی عمیقتر از امیل حاصل شود که بتواند در لایهای فروتر وحدت و انسجام اندیشۀ روسو را حفظ کند؛ بدین قرار که گرچه فردیت و جمعیت ویژگی طبیعی دو دورۀ متمایز رشد امیل به حساب میآیند، اما اصل تسلیم ضرورت شدن در کل امیل طنینانداز است و همین اصل است که وحدت اندیشۀ تربیتی روسو را مصون نگه میدارد.